Zelfs wie de voorbije maanden op één of ander haringvol Benidorm-strand vertoefde, zal het niet ontgaan zijn dat de nieuwe Jan de Bont hier ten lande dé zomerfilm van het jaar moet worden. Hoe kan het ook anders? Over de sublieme special effects werd al zoveel doorgeboomd, dat het publiek ze nu ook wel eens wil zíen. Wie met een hongerig fx-gevoel de zaal inkruipt, zal niet ontgoocheld worden: Twister is een technisch perfect gemaakte film. Van regisseur Jan de Bont (Speed) hadden we niets anders verwacht.
Van scenarist Michael Crichton overigens ook niet. De t-rex van de Amerikaanse film heeft immers oog voor succes. Hij verzint wat een ander te gek vindt om te bedenken: van het klonen van dino's tot het bestuderen van tornado's. Het idee rond Twister circuleerde naar verluidt al lange tijd in Crichtons brein, maar hij kon maar geen manier bedenken om het geheel in te kleden. Hij verzon als uitgangspunt dan maar een op handen zijnde huwelijk tussen Bill, ooit tornadojager maar tegenwoordig weerman op tv, en zijn oersaaie verloofde Melissa. Om nog één en ander te regelen in verband met de echtscheidingspapieren gaan ze langs bij Jo, Bills ex, die als klein meisje haar vader verloor bij een tornado en sinds die tijd op zoek is naar een manier om het fenomeen van de tornado's te doorgronden.
Even de papieren tekenen en klaar is kees, zou je denken. Maar op dat moment barsten de eerste tornado's, en de hel, los. Goed anderhalf uur later hebben we het gehad: een springer, zusters, een dronkaard, een sidewinder en, als neusje van de zalm, een loepzuivere F5, ook wel bekend als de vinger van God. En de tornado's laten niets heel. In een uiterst spannend en spectaculair tempo slingeren bomen, huizen, auto's, trucks, complete drive-ins, en, godbetert, zelfs koeien in de lucht.
Genoeg om met open mond naar te kijken dus: de alom bejubelde effecten, het uitstekende regiewerk van Jan de Bont, de adembenemende fotografie en de sublieme soundtrack van Mark Mancina. Alleen Michael Crichton vergalt het plezier: te zwakke dialogen, te weinig diepgang voor Bill Paxton (Bill), Helen Hunt (Jo) en Jami Gertz (Melissa). Ze verdrinken in een verhaal dat geen enkele diepgang heeft. Who cares?