Want inderdaad: tussen al dat klein grut dat met pa of pa duidelijk toe was aan zijn of haar bioscoopdebuut dacht ondergetekende heel eventjes terug aan zijn allereerste filmvoorstelling in een bioscoop, nu ook al weer een hele tijd geleden. Bijna vertederend, zoals die jongen naast ons vol ongeloof naar dat witte doek vooraan zat te staren. Haast ontroerend, zoals dat meisje achteraan vol verbazing uitleg vroeg aan haar oma.
Maar back to reality nu, want de nostalgie maakte abrupt plaats voor een film met zegge en schrijven een orang-oetang in de hoofdrol. Het beestje in kwestie luistert naar de naam Dunston en komt samen met zijn baasje op bezoek in het poepsjieke Majestic Hotel in hartje New York. Geen plezierreisje echter, alhoewel: Dunston is er namelijk op getraind om andere hotelgasten van hun kostbaarheden te beroven.
Dat is echter niet naar de zin van het dier, dat genoeg heeft van zijn crimineel leventje en er plots gewoon vandoor gaat. Daarbij krijgt hij de hulp van de twee zoontjes van de hotelmanager, die er alles aan zullen doen om Dunston te redden. Maar dat een losgeslagen orang-oetang in een hotel niet onmiddellijk een alledaags tafereel is, zal iedereen al vrij snel ondervinden.
Regisseur is de onbekende Ken Kwapis en in de voornaamste rollen zien we naast ouwe trouwe Faye Dunaway ook nog wat anonieme namen: Jason Alexander en Eric Lloyd. Maar dat zal het jonge volkje allicht worst wezen: zij komen om zich te amuseren en volgens de reacties van hun leeftijdsgenoten in de zaal zal dat nog wel best lukken ook.
Voor de ouderen en de meer kritische zielen onder ons: ja, er zijn enkele momenten waarbij de glimlach op je gezicht verandert in iets wat voor een schaterlach moet doorgaan, maar voor de rest worden alle clichés door de mangel gehaald en dat zijn er veel: de tot en met irriterende slechterik, de alles- beter-wetende vader annex manager, de tot en met hysterische hoteleigenares en zo kunnen we nog eventjes doorgaan. En ook de GAIA-freaks onder ons mogen gerust zijn: good old Dunston (in het ware leven luistert 'ie naar de naam Sam) heeft niet geleden onder de opnames. Als we de eindgeneriek tenminste mogen geloven.
Hoog niveau dus zeker en vast niet, maar dat wisten we eerlijk gezegd al vooraleer de zaallichten doofden. Alhoewel je telkens opnieuw hoopt dat je misschien naar een tweede Home Alone (uit al weer 1990!) gaat kijken. En om te eindigen met het begin: ons eerste filmbezoek had toch nog dat extra tikkeltje meer. Of lag dat allicht aan onszelf? Voor de liefhebbers: het ging om de Vlaamse animatiefilm Jan Zonder Vrees.