cvc:Dit is echt wel wat je noemt een alternatieve film, niet?
jas:Alternatief kun je Flirt zeker wel noemen: hetzelfde (liefdes)verhaal in drie totaal verschillende culturen situeren, om daarna te besluiten dat de gevoelswereld blijkbaar overal identiek is. Maar of het grote publiek daaraan een boodschap heeft?
sce:Inderdaad nog maar de vraag. Typisch Hal Hartley dus, maar voorganger Amateur was toch beter. Ook een aardigheidje: deze triptiek dateert al van uit 1993 maar komt nu pas in onze Belgische zalen.
cvc:Ik vraag me af waarom hij überhaupt nog uit komt. Zo'n meesterwerk is het nu ook weer niet. De tweede keer is het wel aardig om het zelfde verhaaltje nog eens terug te zien, maar de derde keer was ik het al behoorlijk beu. Maar dat kan ook wel wat met het Japans te maken hebben. Trouwens, waarom eigenlijk New York, Berlijn en Tokyo?
jas:Gewoon als commerciële toegift naar de geldschieters toe. Die kwamen nu eenmaal uit die streken. Nog maar een geluk dat hij niet meer sponsors gevonden heeft! De alternatieve frisheid is Hartley duidelijk verloren, want het script is niet alleen zeer kort, het is ook zeer magertjes.
sce:Magertjes is nog maar zeer licht uitgedrukt. En moest dat dan nog gecompenseerd worden door iets of wat goede acteerprestaties dan zou je nog optimistischer kunnen zijn. Maar ook hier is het armoe troef. En waarom juist nu drie dezelfde verhalen in drie uiteindes van moeder aarde? Misschien om te bewijzen dat mensen ondanks alles overal hetzelfde zijn?
cvc:Dat lijkt me aannemelijk. In elk geval, welke boodschap Hal Hartley ook wilde overbrengen, ik denk dat we het er allemaal mee eens zijn dat ze niet al te duidelijk is. Wat dat betreft doet de film me wel wat denken aan Night On Earth. Die speelde zich ook af in verschillende steden en in verschillende talen. Alleen hadden de verhaaltjes onderling minder met elkaar te maken.
jas:Misschien had Hartley juist die drie verhaaltjes nog wat meer in elkaar moeten verweven, zodat de personages uit het ene verhaal die uit de andere konden beïnvloeden. Zo had hij een circulaire verhaalstructuur bekomen die op zich misschien wel mager, en zonder duidelijke boodschap was, maar die toch voldoende vernuftigd was om nog over na te kaarten. En dat had misschien nog een boeiend groepsgesprek opgeleverd!
sce:Verschillende verhaaltjes die in één film al dan niet door elkaar geweefd zijn zagen we trouwens al in Pulp Fiction van good old Quentin Tarantino. Samen met het hoger vernoemde Night On Earth het bewijs dat zulke films niet per definitie saai en langdradig moeten zijn. Overigens zou de originele prent niet uit drie, maar uit vijf gelijkaardige verhaaltjes bestaan hebben. Gelukkig dat ze ons dat niet hebben laten ondergaan.