Wonderjongens Rodriguez en Tarantino, volgens sommigen de incarnatie van de duivel, steken de koppen na miskleun Four Rooms terug bij elkaar en komen voor de proppen met een helse film: duivels spitsvondige conversaties en bloedbad non-stop. Het is allemaal gebaseerd op een script dat Tarantino zes jaar geleden schreef, maar dat toen niet waardig geacht werd voor verfilming. Maar nu heeft de auteur sterstatus verworven en kreeg ook de verfilming zijn fiat.
Het eerste uur van de film ademt sterk de Pulp Fiction-sfeer uit. We volgen het bloedbesmeurde pad van Seth Gekho (George Clooney) en zijn gevaarlijk gestoorde broer Richie (Tarantino), twee bankrovers op de vlucht naar Mexico. Onderweg gijzelen ze een priester in geloofscrisis (Harvey Keitel) en diens kinderen (Juliette Lewis en Ernest Lieu). Alles is gespekt met pittig absurde conversaties, Tarantino ten voete uit....subliem!
Nadat ze zich de Mexicaanse grens overgesmokkeld hebben, nestelen de Gekho's en hun onvrijwillige reismaten zich knusjes in The Titty Twister, een gore stripbar ergens in het midden van het nergens. Maar als de sexy danseressen de hullen laten vallen blijven over... minder aantrekkelijke, vampierachtige gedrochten, die bovendien vrij bloeddorstig zijn en weinig romantisch aangelegd.
De nacht in de Titty Twister wordt dan ook een hele lange nacht waarbij de ledematen letterlijk en figuurlijk in het rond slingeren en er niet echt gekeken wordt op een paar dozijn lijken meer of minder. Na deze vreemde wending van de film is Rodriguez' ultra-hete adem sterk speurbaar: actie, geweld, bloed, hopen effecten en superhoog tempo.
Ondanks het grove geweld is From Dusk Till Dawn zeer onderhoudend. Waarschijnlijk omdat de film zichzelf niet serieus poogt te nemen en eigenlijk een soort 'hak ze in de pan' cartoon is met uitsluitend karikaturen in de hoofdrol. Karikaturen die overigens excellent vertolkt worden. Vooral shooting star Clooney en een onverwoestbare Keitel verdienen veel krediet voor de hoge genietbaarheidsfactor van de film
Voor geestesverruimende inzichten hoef je de film niet te zien. Daar tegenover staat dat de LOL (laughing out loudly) coëfficiënt extreem hoog ligt. Dit is parodie in zijn puurste vorm, humor die vaak aan het geniale grenst. Tenminste als je van dit soort humor houdt. Het zal niet verbazen als deze film veel kritiek zal oogsten omwille van zijn verderfelijke, gewelddadige karakter. Maar hoe dan ook: het is een film die de liefhebbers van het genre zonder twijfel aan de stoel zal kluisteren en de moraalridders tenminste weer wat materie geeft om hun tanden in te zetten.