The Witches of Eastwick, zo worden drie vriendinnen (Neve Campbell, Rachel True en Faruza Balk) door hun klasgenoten genoemd. Het stel houdt zich namelijk intensief bezig met hekserij. Zonder veel succes overigens. Dat verandert onverwacht wanneer een vierde (Robin Tunney) de heksenkring vervolledigt. Dan blijken ze plots wél over immense toverkracht te beschikken die dan ook lustig aangewend wordt voor wonderlijke zelfgenezingen, liefdesbannen en vervloekingen. Alles enkel om zich te revancheren voor het grote onrecht dat hen, als zielige buitenbeentjes, allemaal werd aangedaan.
Naarmate hun toverkracht in sterkte toeneemt, groeit ook hun machtsgeilheid en 'the dark side of the force' lonkt. Enkel het nieuwe meisje realiseert zich dat ze hun kracht misbruiken en rebelleert tegen de kring. Maar dat nemen de andere drie haar niet in dank af: de vriendschap ontaardt in een absurde oorlog tussen de goede heks en de drie slechte, waarbij uiteraard geen enkele smerige spreuk uit het toverboek onbenut blijft. Ra ra wie zegeviert.
De eerste helft van de film is veelbelovend en heeft magisch potentieel. Flemming schetst ons een sfeerbeeld van terreur op de highschool maar dan vanuit het standpunt van de buitenbeentjes. De actrices zetten alle vier een overtuigende vertolking van hun personage neer en zijn op elk vlak 'betoverend'. Vooral Fairuza Balk als het duistere, dominante kreng met zwarte lipstick en dito kledij, piercings en verwilderde blik in de ogen steelt de show. Ze is de ultieme tegenpool van Alicia Silverstone in Clueless.
Maar in de tweede helft van de film slaat de sfeer ineens vrij drastisch om. De boezemvriendinnen staan elkaar op vrij ongeloofwaardige wijze plots naar het leven en om de zaak nog wat meer allure te geven begint Flemming het publiek te overdonderen met een overdosis effecten. Het plot en de personages moeten ineens plaats ruimen voor ongedierte en vuurballen. Prompt zinkt de film als een baksteen de dieperik in, om zeep, weg magie. De personages zijn enkel nog tovermachines, Rambo-heksen: toverkunstje hier, toverkunstje daar en verder niet bij nadenken. En dat alles ten koste van het plot. Dat hangt dan weer met haken en ogen aan elkaar en het laatste restje enthousiasme wat je nog voor de film zou kunnen opbrengen is als bij toverslag verdwenen.
The Craft is een film die noch horror, noch thriller noch zwarte komedie is. Een hoop hocus pocus maar nog lang geen magie op het witte doek.