Twee pubers, Christine en Gilles zijn betrokken bij een kleine diefstal in een plaatselijke supermarkt. Gelukkig blijft het dramatische resultaat beperkt tot een politie-ondervraging bij Christine en een hoogoplopende discussie met zijn omgeving voor Gilles.
Toch betekent dit relatief banale gebeuren een stroomversnelling in hun ontredderd leven. Ze zijn alletwee kinderen van gescheiden ouders. Studeren is voor hun slechts een onbelangrijke tijdsbesteding, deze jongeren zijn letterlijk het noorden kwijt. Doorheen dit filmisch statement is dan ook de grote kritiek op ons huidige sociaal en cultureel bestel. regelmatig voelbaar.
Al sinds 1986 met Désorde werkt realisator Oliver Assays speelfilms uit over deze trieste levensvorm van deze bepaalde bevolkingsgroep in de Franse samenleving. Hij is dus zeker niet aan zijn proefstuk toe.
De film brengt op een bijzonder beklemend en visuele manier het geheel in beeld. Het gebeurt weinig in een Franse film dat er spaarzaam omgesprongen wordt met verbale tussenkomsten. Assays weet altijd een bizarre spanning te injecteren in deze schets over menselijke wanhoop. Met veel gevoel geflimd, krijgen we verder de evolutie van dit eigenaardige, jeugdige koppel.
Christine neemt de leiding in handen. Ze wil zelfstandig worden. Ondanks haar jonge leeftijd vertoont zij een grote vasthoudenheid terwijl Gilles in al haar daden lijdzaam volgt. De stap naar volwassenheid lijkt voor hem bijna onoverkomelijk. De twee jongeren stappen als het ware uit de voor hun uiterst vijandige en vreemde maatschappij en ondernemen een bevrijdende tocht doorheen de natuur. Voor beide partners zal deze voettocht een blijvende stempel drukken op het verdere verloop van hun leven.
De vergelijking met Kids, een film die eveneens over hetzelfde thema handelde is absoluut niet geslaagd en volkomen onterecht. Waar Kids uitmuntte in een reeks choquerende taferelen, blinkt L'eau Froide vooral uit in een rustige, weinig spectaculaire benadering van deze problematiek. Spijtig is wel dat alle volwassen figuren herleid worden tot decorstukken met één uitschieter van formaat, namelijk de scéne waarbij het meisje de ondervraging ondergaat door een heel naïeve politieagent. Dit ondergraaft soms wel de realistische impact van het geheel.
Verrassend is zeker de belangrijke aanwezigheid van een Amerikaanse soundtrack. Op de eindgeneriek vinden we ondermeer namen terug als Alice Cooper (School's Out), Leonard Cohen (Avalanche), Brian Ferry (Virginia Plain). Een vrij ongewone keuze, zeker voor een film van Franse origine. Op sommige momenten wordt de muziek de belangrijker dan het scenario. Denken we maar aan de kamvuursequentie waar minutenlang geen enkel woord gesproken wordt en waar alleen harde rockmuziek het verhaal voortstuwt.
Tenslotte nog een staande ovatie voor de twee jonge en onbekende hoofdrolspelers. Het zijn Virginie Ledoyen als Christine en Cyprien Fouquet als Gilles. Gooi alle vooroordelen over Franse films overboord. Het is de moeite.