De Diabolique van Jeremiah Chechik bestaat immers uit een eindeloze aaneenschakeling van badkamermoorden, wederopstandingen van schijndoden, wisselende coalities en onwaarschijnlijke plotwendingen. Niets nieuws onder de zon dus. De casting was nochtans veelbelovend. Sharon Stone als ijskoude minnares van de corrupte kostschooldirecteur Chazz Palminteri die zijn fundamenteel-religieuze echtgenote Isabelle Adjani publiekelijk kleineert en binnenskamers mishandelt. Beide dames zijn bovendien als lerares aan de kostschool (de Kindergarten mathematics die Stone aan de 14-jarigen doceert is ronduit belachelijk) direct ondergeschikt aan de bruut.
Wanneer ook minnares-lief in de klappen deelt, en de school onder het wanbeleid van de directeur zienderogen verloedert, besluit het zwakke geslacht om het baasje uit de weg te ruimen. De klunzige badkuipmoordscène die hierop volgt is één van de schaarse mooie momenten in deze prent. Wanneer echter het in het zwembad gedumpte lijk verdwijnt, worden de Amazones lichtjes nerveus en beginnen de ijzige Stone en de paniekerige Adjani elkaar te wantrouwen.
Naar het einde van de film ontspoort het verhaal zodanig dat de lachspieren vlugger gestimuleerd worden dan het kippenvel. Wanneer dan nog Kathy Bates als privé-detective her en der opduikt, wordt het helemaal te gortig. Zo zie je maar dat een goede cast een slecht verhaal niet kan redden. Voor Stone betekent dit na Last Dance de tweede miskleun op rij. Misschien moet het wicht zich maar terug gaan toeleggen op het genre waarmee ze beroemd werd: de erotische thriller, met nadruk op het adjectief.
Isabelle Adjani is nog steeds bloedmooi (hoewel ze haar tegenspeelster in jaren voorbijsteekt), maar haar acteerprestaties blijven benedenmaats. Rest nog de allomtegenwoordige bad guy Palminteri (binnenkort te zien in Mulholland Falls), die na Jade en The Perez Family met Diabolique geen echte doorbraak te verwachten heeft. Het karakter dat hij neerzet lijkt eerder uit een derderangs horrorfilm weggelopen te zijn.
De vele overdrijvingen en naar plagiaat ruikende mis-en-scènes maken van Diabolique een gemiste kans om tegengewicht te leveren voor de blockbusters. Wat dat betreft slagen Bound, Fargo en ook Secrets and Lies beter in hun opzet.