Ook in White Squall staat de vriendschap tussen mannen centraal, jongens eigenlijk. Jongens die echte kerels moeten worden en daarom voor een jaar hebben aangemonsterd op een varende school, het schitterende zeilschip Albatros. In plaats van hun laatste jaar op de middelbare school door te brengen, hebben de jongens, al dan niet onder dwang van hun ouders, besloten om dat jaar op de Caribische zee te slijten, aan boord van de Albatros.
Onder leiding van de stugge en door het leven geharde kapitein Jeff Bridges (Blown Away) moeten de tieners, waaronder Scott Wolf (bekend van de serie Party Of Five) hard werken. Niet alleen moeten ze zorgen dat ze goede matrozen worden, daarnaast moeten ze ook vakken als Engels en wiskunde met voldoendes afronden, En uiteraard moet er tussendoor nog de nodige levenservaring worden opgedaan.
Tijdens de reis bloeien de jongens helemaal op en overwinnen sommigen hun persoonlijke trauma's. Het groepsgevoel wordt steeds sterker en er worden diepe vriendschappen gesloten. Niets lijkt hun geluk te kunnen verstoren. Totdat de bemanning wordt verrast door een witte wervelstorm, de White Squall uit de titel. Door dit natuurgeweld van regen en storm gaat de Albatross hulpeloos ten onder en verdrinkt een deel van de bemanning. Eenmaal op het droge krijgt kapitein Bridges de schuld van deze tragedie en wordt hij gearresteerd. Maar zijn jongens laten hem niet zomaar in de steek.
Hoewel White Squall op papier alle ingrediënten bezit voor een spannende avonturenfilm, is het eindresultaat onder leiding van regisseur Ridley Scott jammer genoeg een slaapwekkende vertoning geworden. Niet alleen heeft de film totaal geen diepgang en komt hij ook tergend langzaam op gang, echt spannend wil het al helemaal niet worden. Pas na anderhalf uur gebeurt er echt iets, de genoemde wervelstorm, maar tegen die tijd kan het de meeste kijkers waarschijnlijk al niet meer schelen hoeveel bemanningsleden er verdrinken. Hoe interessant, of beter gezegd hoe pijnlijk, hun overlijden ook in beeld is gebracht.
Eigenlijk zijn die scènes tijdens de wervelstorm nog de meest opvallende van de hele film, want het is lang geleden dat we de mens zijn strijd tegen natuurgeweld zo meedogenloos in beeld gebracht zagen.
Ridley Scott vond zelf dat hij zich nog had ingehouden, want in werkelijkheid (White Squall in gebaseerd op ware feiten) kwamen er nog haaien aan te pas ook. Gelukkig is ons dat bespaard gebleven. De opnames van de Caribische eilanden zijn trouwens wel adembenemend mooi.