Kaylie is zelfs niet zomaar de dochter van 'een' soldaat. Jones diende bij de US infanterie tijdens Pearl Harbor, werd later korporaal in Guadalcanal en doodde er een man in een lijf-aan-lijfgevecht, iets waar hij een trauma aan overhield.
De verfilming van Kaylie's jeugdjaren te Parijs is andermaal (vergelijk ook het zwakkere Surviving Picasso uit 1996 en Jefferson in Paris uit 1995) een erg zwak Ivory-product dat in niets doet denken aan prenten als Howards End (1992) of The Remains Of The Day (1993).
Het verhaal is opgedeeld in drie hoofdstukken: Billy, Francis en Daddy, de drie mannen uit het jonge leven van de schrijfster (wiens naam in de film werd gewijzigd in Channe Willis). De twee eerste episodes spelen zich af in Parijs en tonen de gewenning van de Amerikaanse familie Willis aan hun Franse sixties omgeving. Maar alles wordt nogal simplistisch en geïdealiseerd voorgesteld. Als dan blijkt dat het literaire bohémienbestaan van papa niet echt goed is voor diens hart, keert de familie terug naar de States. De inmiddels opgegroeide en verfranste kinderen hebben niet weinig aanpassingsproblemen aan de Amerikaanse seventies. Voor zover men op dit punt nog niet ingedommeld ligt, de film ebt gewoon gevoelloos weg.
Ook voor deze film werkte James Ivory samen met producent Ismail Merchant en de Duitse scenariste Ruth Prawer Jhabvala. Meer dan enig andere film uit de Merchant-Ivory stal, is deze prent hoogst 'ondramatisch', soms op het saai apatische af. Blijkbaar maakte de verwende miss Jones toch niet zo'n typisch spannend en onconventioneel leventje mee als 'dochter van een soldaat/kunstenaar'.
Genre: Autobiografisch familieportret
Speelduur: 2u06
Regisseur: James Ivory
Acteurs: Leelee Sobieski, Barbara Hershey, Kris Kristofferson, Jane Birkin, Virginie Ledoyen