WEST BEYROUTH

In de film volgen we drie jonge mensen die in het westelijke (islamitische) deel van de stad ingesloten worden door de oorlog: Tarek, zijn vriend Omar en hun vriendinnetje May. Tarek en Omar proberen zoveel mogelijk de tragedie van de oorlog te ontkennen. Omdat de school gesloten is, begint voor hen een periode van ongebreidelde vrijheid. Samen dolen ze door de stad en leggen ze hun omgeving vast op 8mm film. Het slagveld is hun speelplein, maar stilaan raken ook zij verstrikt in de spiraal van geweld die er heerst.

Ziad Doueiri leefde van zijn geboorte in 1963 tot 1983 in Libanon, waarna hij naar de VS vertrok om er te studeren. Hij volgde er onder meer een cursus filmmaken en maakte carrière als cameraman. Zo was hij onder andere assistent-cameraman op alle films van Quentin Tarantino. West Beyrouth is zijn eerste eigen film. Hij schreef er zelf bovendien het scenario voor.

Tarek en Omar gaan naar de Franse school. Tarek is een rebel. Op een morgen, terwijl iedereen beneden braafjes de Marseillaise meekweelt, ziet hij zijn kans schoon om een megafoon te bemachtigen en het Libanese volkslied in te zetten. Hij wordt de klas uitgezet en ziet daardoor hoe een gewapende militie een bus beschiet. Het begin van de Libanese burgeroorlog. Als 's anderendaags de school gesloten blijkt, begint voor Tarek en Omar een heel lange vakantie. Dan is er May, een christelijk meisje van hun leeftijd, dat net in de wijk komen wonen is. Tarek voelt zich tot haar aangetrokken en samen trekken ze door de stad. Soms nemen ze deel aan een demonstratie zonder echt te weten wat er op het spel staat en tijdens een ervan komt het tot een treffen tussen twee milities. Tarek verschuilt zich en komt zo toevallig terecht in een berucht bordeel in niemandsland. Hij voelt zich een held, maar al snel beseft hij dat zelfs daar de oorlog en de burgertwist hun sporen nalaten.

Negentig procent van de film is autobiografisch. Doueiri is daarbij niet vertrokken van een verhaal maar van losse beelden en hij werkte vervolgens zijn verhaal van achter naar voor uit en paste daar stilaan de beelden in die hij voor ogen had. Die beelden blijven bewust sober. Als toeschouwer worden we nauwelijks geconfronteerd met de gruwel van de oorlog. Hoogst zelden valt een schot of zie je bloedende slachtoffers. Doueiri ziet zijn film immers niet als een oorlogsfilm. Voor hem is het een film over jongeren die opgroeien.

De jongeren die het grootste deel van de film schragen zijn allerminst ervaren acteurs. De rol van Tarek wordt vertolkt door de jongere broer van de regisseur. Om hun spontane bewegingen zo goed mogelijk op te kunnen vangen heeft de regisseur bewust geopteerd voor een 1:1.85 beeldformaat. 'Ik zou nooit op minder dan 1:1.85 filmen ook, omdat het oog in de eerste plaats horizontaal kijkt.' Doueiri had liever gebruik gemaakt van Scope, maar dat liet het budget niet toe.

Voor de muziek deed Doueiri een beroep op Stewart Copeland, de vroegere drummer van The Police, en een man met heel wat ervaring op het vlak van filmscores. Zo componeerde hij muziek bij Coppola's Rumblefish en bij Raining Stones van Ken Loach.