NOTTING HILL

Toen enkele jaren geleden de toen nog relatief onbekende Brit Hugh Grant de wereld veroverde met het uiterst charmante Four Weddings and a Funeral, leek een vervolg niet veraf. Het is dan ook bijna een mirakel (of misschien is het gewoon de preutsheid van de Britten) dat de makers zich niet hebben laten verleiden om de kip met gouden eieren op allerlei Hollywood-achtige (lees: KNT) manieren te misbruiken. Notting Hill is dan ook niet een uitgemelkt vervolg geworden, maar blijft dezelfde romantische en komische snaren beroeren.

Hugh Grant is William Thacker, gescheiden, en eigenaar van een nu niet bepaald succesvolle reisboekenwinkel in Notting Hill. Samen met zijn room-mate Spike (Rhys Ifans) leeft hij een relatief, doch eenzaam, leven... tot op een dag de wereldberoemde filmster Anna Scott (Julia Roberts) in zijn boekenwinkel komt binnengewandeld. Al snel valt ze voor zijn onhandige charmes, en voor hij het beseft zit hij in een situatie die hij zelf niet meer onder controle heeft, en waarvan hij beseft dat er bijna geen happy end kan aangebreid worden.

Terwijl Spike op een hilarische manier de show steelt lijkt de relatie tussen Scott en Thacker op een ingenieuze rollercoaster, met onverwachte revelaties uit het verleden, opdringerige persfotografen, onverwachte vriendjes, en luistergewillige vrienden die de plot in een hoog en vooral zeer charmerend tempo voortstuwen.

Onder toezicht van het trio Grant, producent Duncan Kenworthy en schrijver Richard Curtis (de oorspronkelijke bezitter trouwens van het huis met de blauwe deur uit de film) weet regisseur Roger Michell een quasi-perfecte feel-good film af te leveren. Wie de niet zo evidente stelling aanvaardt dat je als gewone sterveling even in de sterrenwereld kunt meedraaien, en wie er geen aanstoot aan neemt dat Anna Scott niettegenstaande haar 15 miljoen dollar per film blijkbaar niet beseft dat haar privacy de tol van de roem is, kan niet anders dan na twee uur glimlachend de zaal te verlaten.

Hugh Grant is misschien niet de meeste getallenteerde acteur van zijn generatie, wat komische en ietwat klunzige timing betreft moet hij nog zijn evenknie vinden. Geen wonder dat Julia Roberts' karakter voor hem valt. En terwijl ze eigenlijk zichzelf speelt (al heeft ze al in een interview gezegd dat ze haar karakter eens een goede stamp onder haar achterwerk zou willen geven) weet ze toch een gevoelige snaar te raken wanneer ze met haar 'I'm also just a girl, standing in front of a boy, asking to love him' een wanhoopspoging onderneemt om zijn liefde voor haar te winnen.

Grant en Roberts mogen dan nog het perfecte filmkoppel spelen (enkel Tom Hanks en Meg Ryan spelen in dezelfde categorie), de echte scènesteler is Rhys Ifans, die met zijn Spike-karakter letterlijk elke aandacht naar zich toetrekt wanneer hij ook maar in beeld durft te komen. Academisch gezien is dit allemaal wellicht ruim onvoldoende om onder de noemer grootse cinema geplaatst te worden. We zullen het dan maar houden bij heerlijke cinema.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de geniale zet om Grant als journalist van het tijdschrift Horse and Hound te laten meedraven in het perscircus... Als u ooit eens wilt lachen in een cinema dan is dit uw kans.