PECKER

Edward Furlong geeft op overtuigende wijze gestalte aan Pecker, een tiener die het op het eerste gezicht saaie leven in de suburbs van Baltimore kleur geeft door het doorheen de lens van zijn fototoestel te beleven. Niets of niemand is veilig voor de camera van Pecker. Zijn thema's variëren van het strakke bloesje van zijn vriendin Shelley (Christina - Adams Family - Ricci), over het schaamhaar van de plaatselijke stripteuse, tot het mirakuleus Maria-beeld van oma. Zijn spontane opnamen van de meest onbenullige onderwerpen, zoals het gezapig sudderen van een steak in de pan, wekken de interesse van Rorey, een tijdelijk in Baltimore gestrande kunsthandelaar. Rorey introduceert Pecker in de snobby New Yorkse kunstkringen waar zijn kinderlijk-naïeve werk meteen in de smaak valt. In een mum van tijd wordt Pecker een levende legende en worden de meest exorbitante bedragen voor zijn werk neergeteld.

Mooie verhaaltjes duren niet lang. Wanneer duidelijk wordt dat de kunstcritici vooral kicken op de banaliteit van het door Pecker op de gevoelige plaat vastgelegde leven, en zijn eigen familie en omgeving hiervan de scha en schande moeten ondervinden, gooit Pecker het over een andere boeg. Uitgespuwd door het kunstmilieu, dat alweer nieuwe rijzende sterren op handen draagt, organiseert Pecker in de thuisstede een expositie waarop de kunstcritici en galerijhouders zelf in hun hemd worden gezet.

De kracht van de film schuilt hem voor een groot stuk in de dromerig-naïeve wijze waarop Edward Furlong gestalte geeft aan Pecker, de kunstenaar- fotograaf die zich afvraagt waarom juist zijn foto's, van inferieure technische kwaliteit, zoveel bijval oogsten. Het contrast tussen het gezonde verstand van Jan met de pet en het opgefokte pseudo- intellectueel gezeik van de snobs in de grootstad is niet alleen prima in beeld gebracht. Het zorgt voor een humoristische ondertoon die de prent licht verteerbaar maakt.

Waters begrijpt als geen ander de naar originaliteit en creativiteit hunkerende kunstwereld die meer aandacht heeft voor het bizarre dan het artistieke. De cliché van de ingekaderde hondendrol is nooit veraf in Pecker. Hoet, eat your heart out!