THE 13TH WARRIOR

Basis voor het nogal rommelige scenario van The 13th Warrior werd een meer dan twintig jaar oud boek van hem: Eaters of the Dead (1976). Niet meteen een alledaags verhaal over ene Beowulf, wiens epische heldendaden (8ste eeuw) getoetst worden aan het oudst bewaarde (10de eeuw) ooggetuigenverslag dat we vandaag bezitten over de vikings: een reisverhaal van Ahmed Ibn Fadlan. Deze Arabische dichter-diplomaat (rol voor Antonio Banderas), verbannen wegens te diep in het verkeerde décolleté gekeken, ontmoet op één van zijn tochten met zijn mentor-vertaler Melchisedek (Omar Sharif) een groep Noormannen. Een orakeluitspraak bombardeert de hoveling uit Bagdad prompt tot dertiende krijger van een gezelschap dat terstond naar het Hoge Noorden moet terugkeren. Het thuisland wordt immers bedreigd door een mysterieus, mensetend kwaad.

De samenwerking tussen regisseur John McTiernan (Die Hard en Die Hard with a Vengeance) en Crichton liep verre van een leien dakje. Vooral de postproductie heeft hieronder geleden. Al dat montage-gehakketak en de narratieve bokkesprongen die eruit voortspruitten (ook al omdat het Amerikaanse testpubliek blijkbaar problemen had met de oorspronkelijke verhaallijn), geven de prent een zekere stroefheid. En daar kan de score van Jerry Goldsmith alleen niets aan veranderen. Bovendien was er het taalprobleem dat moest overbrugd worden en dat een erg gekunstelde oplossing krijgt in de film.

De prent bekoort vooral op het vlak van de historische actie en ook qua setting. Het leeuwenaandeel van de opnames vond plaats ten noorden van Vancouver (bij de Campbell-rivier aan Elk Bay) waarbij de site werd omgeven door tachtig kilometer woud in alle richtingen. Volgens McTiernan zou die locatie het best aansluiten bij het Noorwegen ten tijde van Beowulf. De casting van een tweehonderdtal Fjordpaarden versterken de historiciteit van Chrichtons verhaal nog, terwijl scènes als die vóór de grotingang der Wendol te veel weg hebben van Jurassic Park-decors en dus duidelijk afdoen aan het gevoel van echtheid.

Verrassend is wel het acteerwerk van Antonio Banderas (overigens al even sterk opgemaakt als Omar in de tijd van Lawrence of Arabia). Met zijn zuiderse look en fysieke uitstraling, dé geschikte man om het van gedweëe hoveling tot heroïsche krijger te schoppen. Noor Dennis Storhoi, de krijger met wie hij het meest optrekt, doet het anders ook goed. Maar meer dan de technisch knap gefilmde donkere actie-sequenties blijven je niet bij. Het blijft afwachten wat McTiernan er van bakt in zijn The Thomas Crown Affair die we binnen enkele weken mogen verwachten.