SLAM

Een nieuwe kunstvorm is geboren en zoals dat met nieuwe kunsten gaat is hij omstreden. Slam is een wervelende mix van rap, spoken word en poëzie en wordt gebracht op de manier waarop stand up comedians en spoken word artiesten hun ding doen: op een podium en liefst à l'improviste. Het verschijnsel is pas een aantal jaren oud en de hype is recent in alle hevigheid losgebarsten. Als slam-wedstrijden overal ten lande georganiseerd worden in het thuisland van Uncle Sam heeft een mens geen natte vinger nodig om te weten hoe laat het is.

Ray Joshua (Saul Williams), bewoner van een wijk in Washington waar geen blank hoofd zich waagt, wordt gearresteerd omdat hij blijkbaar verkeerdelijk in de veronderstelling leefde dat er in de VS een gedoogbeleid tegen soft drugs geldt. Bijgevolg krijgt hij een cel toebedeeld in een gevangenis van de stad in de VS die nog altijd met stip op één staat in de hitlist van crimerates. Veel leuks valt er niet te beleven in die Amerikaanse jails, en dat geloven we dan graag van vaak gezien in de cinema. Vandaar doet Ray maar datgene wat hij goed kan: rappen.

Onder impuls van Lauren Bell (Sonja Sohn), een lerares die geïnteresseerde jailbirds met mondjesmaat poëzie oplepelt, ontwikkelt hij z'n schrijfkunsten. Dat de heer Joshua ooit vrijkomt is nogal wiedes, gezien dat heel klein beetje wiet dat het toch maar was, mijnheer de rechter. Lauren crusht zwaar op Ray, en omgekeerd valt hij ook wel op haar, maar daar blijkt hij maar bij tijd en wijlen heel zeker van.

Over Saul Williams' kunsten bestaat geen twijfel: deze kerel is niet zomaar goed. Een bewijs daarvan is z'n overwinning in de Grand Slam Competition, geen nummertje slalom, wel de nationale wedstrijd die de beste slammer van het jaar bekroont. Sonja Sohn heeft die titel ook op haar palmares, en dat vinden we niet zo evident. Na wat gepijns begrepen we waarom Sonja Sohn's acteerwerk zo irriteert. De naam van Sonja Sohn's personage dekt meteen de lading van haar rol. Wie een fan is van Lauren Hill zal wel snoepen van Sohn's performances maar wij hielden ons hart vast iedere keer ze naar adem snakte. Dit is duidelijk niet de job voor Sohn als ze de kaap van veertig ooit wil halen. Haar manier van slammen heeft net iets teveel weg van het hyperkinetisch kakelen van een manische legbatterijkip, en een specimen van die soort is zoals bekend geen lang leven beschoren. Was dit een sterk staaltje van overacting of gewoon een irritante trek? Vergaten we deze vraag toch zeker te stellen aan Saul Williams, zeker.