WONDERLAND

Wat het verhaal betreft heeft Wonderland veel gemeen met Happiness, de grappige en tegelijkertijd genante zwarte komedie van de Amerikaan Todd Solondz die dit jaar ook in de zalen te zien was. Nadia, Debbie en Molly zijn drie zussen, drie twintigers die proberen te overleven in de metropool Londen. Zoals gebruikelijk hebben ze het niet breed en hebben ze elk wel hun kleine en grote probleempjes om een scenario op poten te zetten. Zo gaat de niet onknappe Nadia met de hulp van een dating bureau op zoek naar de geschikte man. Dat loopt niet van een leien dakje als blijkt dat ze een afspraak heeft met de ex van haar zus Debbie. Op haar beurt zet Debbie dan weer de bloemetjes buiten wanneer de gelegenheid zich ook maar voordoet, maar ze heeft ook nog een zoontje om voor te zorgen. Molly, tenslotte, verwacht haar eerste kind, maar juist op dat moment verliest haar man zijn job en komt hij die avond niet thuis. Voeg daar nog twee kibbelende ouders aan toe en van bij het begin van de film weet je al meteen waar het verhaal heen gaat. Het is geen kritiek, ware het niet dat Winterbottom het allemaal te sterk in de verf zet en je veelal gelaten staart naar wat er allemaal gebeurt.

De titel van de film is uiteraard ironisch, want dit eigentijds portret van drie vrouwen, hun familie, hun vrienden en hun minnaars heeft niks gemeen met de avonturen van Alice die in een konijnenhol tuimelt en terechtkomt in een wereld vol shiny, happy people. Nochtans is Wonderland best een sfeervolle film, maar dan meer door het gebruik van een 16mm-camera en de vertolking van Gina McKee (Nadia) dan door het simpele verhaaltje dat bij momenten barst van déjà-vu en naar het einde van de film toe wordt aan elkaar geknoopt in een wanhopige poging de prent een happy ending mee te geven. Dat einde en de vervelende - en bovendien veel te nadrukkelijk aanwezig - filmscore van Michael Nyman zet een domper op de pret. Niet dat Wonderland al niet meer dan een doordeweeks sociaal drama was, maar het eerste half uur van de film doet toch nog altijd vermoeden dat Michael Winterbottom veel meer in zijn mars heeft.

Winterbottom is en blijft een boeiend filmmaker, maar zonder een sterk verhaal houdt zijn cinematografische stijl niet stand. De opzet van het scenario is dan ook veel te voor de hand liggend. De personages in de film fungeren ook meer als slaafjes van dat scenario dan als sterke en onafhankelijke individuen zoals pakweg Mike Leigh en Ken Loach ze wel voorschotelen. Liefhebbers van een licht verteerbare mengeling van ellende en geluk kunnen hun hart ophalen bij de perikelen van drie zusjes tijdens een weekend in Londen. Wonderland is best genietbaar, maar blijft al bij al weinig hangen. Grote cinema is het al lang niet meer, maar als een tussendoortje is dit misschien nog net meegenomen.