FILM 1

Het ironische van de zaak is dat Film 1 alles in zich had om juist één grote subjectieve herhaling van één van de meest besproken politieke schandalen te worden. Regisseur Willem Wallyn is immers de zoon van Luc Wallyn, één van de gezondebokte hoofdrolspelers van het Augusta-schandaal. En juist dat schandaal brengt de film aan het rollen, zonder er daarbij nog echt een beroep op te doen. Je zou het bijna een MacGuffin kunnen noemen.

Wanneer journalist Johannes van Buren (Herbert Flack) bij het begin van het Augusta proces de advocaat Willem Wallyn (Peter Van de Begin), zoon van beklaagde Luc Wallyn, voor televisiekijkend Vlaanderen een slag onder de gordel verkoopt, slaan de stoppen door bij Willem. Samen met twee squashvrienden (David Steegen en Frank Vander Linden) ontvoert hij Van Buren, terwijl hij diens privé en professioneel leven begint uit te spitten.

Willem Wallyn heeft duidelijk niet de intensie om met zijn film een politieke afrekening op een peliculeschaaltje te presenteren, maar het is wel een vergeldingsactie naar de sensatiebeluste pers geworden. De ontvoering, en alles wat er op volgt is dan ook louter fictief, en ongetwijfeld gebaseerd op gevoelens die de regisseur had toen zijn vader door de pers hardhandig werd aangepakt. Maar gelukkig is het geen wrange film geworden, wel een zwarte komedie.

Willem Wallyn, die eerder al de met lof ontvangen korte film Dear Jean-Claude afleverde, bewijst met Film 1 dat hij kan filmen. Nu en dan laat hij zich gaan door de vele bevrijdende aspecten van het digitaal monteren, maar uiteindelijk zijn de vele slow-motion effecten, het gebruik van videobeelden en de knappe geluidseffecten bijzonder efficient en gepast gebruikt. Op het randje, dat wel, maar indrukwekkend.

Willem Wallyn weet ook zijn acteurs te verzorgen. Peter Van de Begin is (net als de rest van de cast) schitterend als Willem Wallyn zelf, en zijn scènes met de echte Luc Wallyn (onder meer de onder massale persbelangstelling betreding van het justitiepaleis) zijn alleen al de moeite waard om nog eens een Belgische film op groot scherm te bewonderen. Dit of has-been Mickey Rourke in Shades: de keuze kan echt niet zo moeilijk zijn.