DEEP BLUE SEA

Ergens diep in zee werkt een groep wetenschappers in een drijvend labo Aquatica aan een genetisch experiment. Doctor Susan McAlester (Saffron Burrows) experimenteert met haaien in de hoop een remedie te vinden tegen de ziekte van Alzheimer. Net op het moment dat het team voor de doorbraak komt staan loopt er wat mis: één van de genetisch gemanipuleerde haaien ontsnapt en de financiers dreigen de geldkraan dicht te draaien. Susan krijgt een weekend de tijd om te bewijzen dat ze op de goede weg is, zoniet wordt het experiment afgeblazen. De werknemers vertrekken voor een weekend op het land en laten een kernploeg van een handvol mensen achter, en dan breekt de hel los.

Voor zijn prent heeft Renny Harlin (Die Hard II, Nightmare on Elm Street IV, en Cliffhanger) een beroep gedaan op veelal onbekende acteurs en actrices, met Samuel L. Jackson als sterkhouder. Hij wilde vooral het risico niet lopen een vedettenfilm te maken. De echte vedetten van de film zijn de haaien, de personages spelen in de eerste plaats de rol van voer.

De film heeft een aantal zeer spannende sequensen, en de sfeer zit er al van bij de opening in. Zorg er vooral voor dat je die openingssequens niet mist. Je zal in de loop van de film nog wel vaker op het verkeerde been gezet worden, maar de film rekent te veel op zijn schokkende effecten, zodat er van de verhaallijn niet veel meer overblijft dan wat flauw gepreek over de risico's bij genetische manipulatie. Hoewel, dat zal velen worst wezen. Het voyeuristische trekje in ons allen zal velen ertoe verleiden een kaartje te kopen. Heimelijk willen we allemaal wel eens zien hoe een soortgenoot in flarden gereten wordt door een monster van een beest, niet? Sensationeel is het in ieder geval.

Interessant is ook om te zien hoe de animatronics-technologie de afgelopen jaren, bijvoorbeeld sinds de generatie van Jaws geëvolueerd is. De levensechtheid van de haaien is werkelijk verbluffend. Naar verluidt hadden sommige van de acteurs meer dan één zetje nodig voordat ze zich samen met de namaakmonsters in de kuip lieten zakken. Op technisch vlak zijn een paar grenzen alweer verlegd, maar blijkbaar heeft de hoogmoed ook weer toegeslagen. Naar het einde toe probeert Harlin de grenzen nóg wat verder te verleggen en dat lukt niet erg.

Haaien spreken al langer tot de verbeelding. Misschien omdat we in hen een paar van onze minder mooie karaktertrekjes menen te herkennen. We schilderen haaien graag af als wrede, vraatzuchtige monsters. En als die haaien door een ingreep van de mens meer hersens krijgen dan gebruiken zij die hersens enkel en alleen om nog wreder te worden. En wij maar trots zijn op onze hersenen.