THE THOMAS CROWN AFFAIR

Pierce Brosnan is naar eigen zeggen zijn James Bond-imago een beetje beu. Dus stapte hij, ter afwisseling, in een personage dat zoveel van Bond wegheeft dat hij er een tweelingbroer van kon zijn. En dan maar klagen dat hij getypecast wordt. Maar, toegegeven, de rol van knappe, steenrijke en gladde gentleman is Brosnan dan ook op het lijf geschreven. In The Thomas Crown Affair speelt hij de man uit de titel. Hij is als zakenman zo succesvol dat hij miljoenen verwedt tijdens het golven. Het leven biedt hem dan ook geen uitdaging meer: hij heeft alles wat zijn hartje maar begeert. Behalve een vrouw, want Thomas Crown heeft problemen met vertrouwen. Zo vertelt hij tenminste zijn psychiater (cameo van Faye Dunaway).

Op een dag doet Thomas Crown iets geks: tijdens een mislukte kunstroof in het New Yorkse Metropolitan Museum of Art steelt hij zélf een Monet ter waarde van honderd miljoen dollar. Hij stopt het in zijn aktetas en wandelt doodkalm het museum uit, zonder dat iemand het gezien heeft. Detectives Michael McCann (Denis Leary) en Paretti (Frankie Faison) zitten met de handen in het haar. De enige die Thomas Crown verdenkt is de verzekeringsagente Catherine Banning (Renee Russo). En guess what? Tussen de twee ontstaat een vreemd kat-en-muis-spelletje, waarbij ze beiden duidelijk genieten van de nieuwe uitdaging en spanning in hun leven. Zijn ze elkaars tegenstander of worden ze elkaars nieuwe bondgenoot?

Klinkt bekend in de oren? Natuurlijk. The Thomas Crown Affair is in feite een remake van een film met dezelfde naam uit 1968, met in de hoofdrollen Steve McQueen en Faye Dunaway. Bovendien heeft de verhaallijn wel wat gemeen met Entrapment, een film die enkele maanden geleden in onze bioscopen uitkwam. Pierce Brosnan doet hier zijn James Bond-rol een beetje over, alle koelheid incluis. Hij mist dus de warmte en emotie die zijn rol misschien wel wat vroeg. Renee Russo wil blijkbaar Waardig Ouder Worden en gaat op 45-jarige leeftijd voor het eerst uit de kleren op het witte doek. Ze mag er best nog wezen, maar overdrijft zwaar in haar nobel doel. De rol van Denis Leary als detective is bespottelijk klein.

Regisseur John McTiernan werd wereldberoemd met zijn twee Die Hard-films, maar hier regisseert hij met ingehouden talent en de voet op het rempedaal. Zijn oefening in zelfbeheersing draait op weinig uit. Alleen de roofscène oogt knap, maar voor de rest weet McTiernan maar weinig met het veel te lang uitgesponnen verhaal aan te vangen. De twist op het einde is alleen verrassend voor de toeschouwers die tegen dan al half ingedommeld zijn. Hopelijk geen voorsmaakje van wat Brosnan op het einde van dit jaar zal laten zien in The World is not Enough, de negentiende Bond-film.