EXTREME (IMAX)

Doekomvang en beeldscherpte alleen doen het immers niet. De laatste Imax-films hebben meer het karakter van een documentaire. En dat is op zich niet slecht (Extreme is dat ook), maar om ten volle te genieten van het periferische effect en de geometrie van de met Imax-technologie uitgeruste zalen, lijken de nieuwste avonturensporten nu eenmaal geschikter dan statische monumenten. In dat laatste geval is het de logge camera die moet bewegen terwijl in Extreme de camera nauwelijks de voorbijscheurende topatleet kan volgen. Het effect in de zaal is navenant.

De recente jaren negentig-trend met als slogan 'ik wil alleen nog gaan op onbetreden paden' heeft de hele markt van avontuurlijke sporten zo razendsnel doen evolueren dat mensen ook steeds op zoek gingen naar een grotere kick met alle risico's vandien. Maar de verslaving aan dat soort adrenaline is niet voldoende om van een 'lifestyle' te spreken. De topsporters die in Extreme voor de camera verschijnen, zijn professionals met veel respect voor de natuur, mensen die hun 'escape from real life' bewust en degelijk voorbereiden.

Deze 'Push against what I'm capable of doing'-documentaire werd opgedeeld in verschillende secties, elk gescheiden door hetzelfde type slow-motion of versnelde beelden. Achtereenvolgens krijgt de kijker een brok Big Wave surfen, Ice Climbing, skiën, Snowboarden, windsurfen en Rock Climbing. Woensdag 28 januari 1998 staat als een mijlpaal in de geschiedenis van de wave-riders. Toen trok El Niño van de Golf van Alaska naar Californië en bracht 12 meter hoge golven naar de noordkust van Oahu. Big Wednesday zou eenzelfde gevoel van vrijheid hebben opgeroepen als die men ervaart bij het beklimmen van bevroren watervallen. Angst moet op die ogenblikken je partner zijn, je vriend, pas dan kan je vliegen, vliegen zoals de skiër of snowboarder. Eigenlijk ben je in die vrijheid verloofd met je omgeving en bekijk je die zoals kinderen dat doen: 'wat is mogelijk?' zonder je te laten beïnvloeden door 'wat zou mogelijk zijn?'.

Rode draad in al deze scènes is dat de hoofdrolspelers (waarvan de meesten oud- of tegenwoordig wereldkampioen binnen die welbepaalde sectie zijn) het moment waarop ze die outdoorsporten beoefenen beleven als 'just the moment'. Op dat ogenblik hebben ze niets anders in hun hoofd waardoor hun energievat ontuitputtelijk wordt. Tegelijk ervaren ze daar op dat nietige moment, in contact met de ongenaakbare wispelturige natuur, de grenzen van hun kunnen. De combinatie van deze tegenstrijdigheid creëert een soort rust dat we vandaag zo moeten missen. Het soort inertie dat naar het nirwana leidt.

Voeg daar nog eens de muziek van The Cure, Massive Attack, Morcheeba en de Afro Celt Sound System bij, en dit filmplezier is in niets te overtreffen. 'Be open to recieve. Nature is the best form of Art'. Of je hier nu voor of tegen bent, Extreme intimideert.