THE GENERAL'S DAUGHTER

De voorbeelden van Simon Wests hang naar perfectie in The General's Daughter zijn legio. Geen camerazwier is hem te ingewikkeld, geen decor te groots, geen dialoog verheven genoeg. Vooral visueel put hij zichzelf en zijn medewerkers uit. The General's Daughter baadt voortdurend in de broeierige hitte van Savannah en ademt een bijna gotisch dreigende atmosfeer uit. Een perfect uitgekiend en in beeld gebracht decorum, waarin zich het drama van de film langzaam ontrolt. Zoveel perfectie heeft natuurlijk zijn weerslag op het budget: zestig miljoen dollar pompte West in zijn film. En dat zullen we elke seconde geweten hebben: van de aanwezigheid van hoofdrolspeler en grootgeldverdiener John Travolta tot het allerkleinste detail.

Travolta kruipt in de huid van speciale militaire inspecteur Paul Brenner. Hij schaduwt een louche kerel die in wapensmokkel betrokken lijkt. Onverwacht komt het tot een confrontatie tussen beiden en Brenner schiet hem dood. Case closed en Brenner kan terug huiswaarts keren. Tot zijn hulp wordt gevraagd door zijn oude vriend, Kolonel William Kent (Timothy Hutton). Op de oefenterreinen van de Amerikaanse kazarne Fort MacCallum in Savannah is een jonge vrouw schijnbaar verkracht en daarna gruwelijk vermoord. Het slachtoffer is kapitein Elisabeth Campbell (Leslie Stefanson), de rijzende ster van de academie en een specialiste in psychologische operaties. Het was haar taak om met de geest van mensen te knoeien. Maar, zo zal blijken, ook in haar hoofd wilde het al eens stormen.

Brenner had Elizabeth kort tevoren toevallig ontmoet en neemt plichtsbewust en tot ergernis van de plaatselijke politie de zaak op zich. Hij krijgt daarbij hulp van psychologe Sarah Sunhill (Madeline Stowe), een vrouw met wie hij ooit (in Brussel, of all places) een korte relatie heeft gehad. Maar groot is zijn verbazing pas als blijkt dat Elisabeth de dochter is van afscheidnemend generaal 'Fighting Joe' Campell (James Cromwell). Die geeft Brenner slechts zesendertig uur de tijd om de moord op te lossen, voordat het leger de FBI in de zaak zal betrekken. Campell wil de zaak tot op het bot uitgeklaard zien, want deze schande zou hem wel eens zijn politieke carrière kunnen kosten.

Het vervolg laat zich raden. Travolta en Stowe komen in een wespennest van intriges terecht, waarbij de erecode van het leger soms belangrijker lijkt dan de waarheid. Zoals de raadgever van de generaal het in de film uitdrukt zijn er drie manieren om de waarheid te achterhalen: de juiste manier, de foute en de manier van het leger. Hoge pieten blijken bij de moord betrokken en deksels moeten absoluut op bepaalde doofpotten blijven. Verdachten zijn er in elk geval genoeg: van enkele macho-recruten tot kononel Robert Moore (James Woods), de charismatische maar geheimzinnige leider en mentor van Elizabeth. Niemand weet meer af van Elisabeth dan hij, maar maakt dat hem tot de moordenaar?

The General's Daughter is gebaseerd op de succesvolle roman van Nelson DeMille uit 1992. Dat lijvige boek naar het witte doek hertalen, was een kluifje naar de hand van Christopher Bertolini en William Goldman, oscarwinnaar met All the President's Men en Butch Cassidy and the Sundance Kid. Ze bouwen de film behoedzaam, solide en sterk op. Het enige probleem is dat de plot zó zwaarmoedig en ernstig wordt genomen, dat de film verzwelgt in zijn eigen sérieux. Het einde wordt dan ook op een overdreven manier op de toeschouwer ingehamerd. Al dat gemoraliseer leverde de film wel een nominatie op voor de Human Rights Award. Het is kiezen of delen.

John Travolta draagt de prent, een opdracht die hij weer maar eens met brio vervult. Hij is het enige personage dat wat ironie in zich zitten heeft en met zijn Zuiders accent heeft hij enkele geweldige lijnen. Madeline Stowe komt als compaan te kort. Ze doet haar uiterste best om tegen Travolta op te boksen, maar lijkt niet te beseffen dat het een verloren zaak is. Haar personage blijft trouwens teveel op de achtergrond. Plots is zij er, maar waarom blijft een vraagteken tot je beseft dat ze op het einde van de film natuurlijk zelf nog in de problemen zal komen. James Woods blijkt wél een waardige evenknie van Travolta. Ze hebben samen één magistrale scène, waar ze schermen met woorden en elkaars intellect. James Cromwell, de generaal, moet voor deze rol al zijn verzameld charisma in de strijd werpen om niet van het scherm te glijden.

Het grootste probleem van The General's Daughter is de erg zwakke premisse en het scenario dat naar het einde toe wel erg zwak en clichématig wordt. En die holheid kan noch door de puike acteerprestatie van John Travolta, noch door de megalomane aanpak van Simon West opgevuld worden. Een solide maar matige film dus met de onterechte pretentie van een half meesterwerk.