BLAST FROM THE PAST

Adam Webber (Brendan Fraser) is zo iemand. Hij werd in 1962 geboren temidden de Cubaanse rakettencrisis. Mama Helen bracht hem ter wereld in de schuilkelder van hun achtertuin, omdat vaderlief - wetenschapper en anti-communist - een neergestort vliegtuig verkeerdelijk interpreteerde als de lang gevreesde 'Big Blast'. Voor het gezin Webber zat er dus niets anders op dan het halfleven voor radioactieve besmetting af te wachten in hun bunker: zo'n 35 jaar. Al die tijd werd Adam grootgebracht volgens ietwat démodé normen en bleef hij verstoken van een noodzakelijk goed: de liefde.

Als hij dan eindelijk op het punt staat de kelder te verlaten, blijkt zijn ouderwetse opvoeding niet echt geschikt om dat niet-gemuteerde meisje uit Pasadena te vinden waarmee hij mag terugkeren naar het ondergronds paradijs. Eve (Alicia Silverstone) daarentegen is duidelijk een hedendaagse meid die niet op haar mond is gevallen. Ze kan het moeilijk geloven dat iemand in de jaren '90 nog nooit een kleurentv zag. En wat moet Adam in godsnaam met die reuzachtige voorraad voedsel die hij inslaat?

Blast from the Past komt nogal traag op gang om zich dan in sneltreinvaart te ontpoppen in een meer dan aangename romantische komedie. De acteerprestaties van beide hoofdrolspelers maken dat de meeste over-the-top-situaties juist grappig en niet cliché overkomen. Vooral bij het ten tonele komen van de homofiele vriend Troy worden de one-liners je om de oren geslagen.

De release van deze prent was al veel eerder gepland. Nu kregen we The Mummy, waarin Fraser de rol van Rick O'Connell vertolkt, eerder voorgeschoteld. Sommigen zullen hem ook herkennen van Gods and Monsters (1998) of als George of the Jungle (1997). Silverstone bleek eerder al vatbaar voor humor (Excess Baggage, 1997) en vier jaar geleden brak ze echt door met het aan Blast from the Past verwante scenario van Clueless.

Verwacht van deze film geen ware wetenschappelijk analyse over de discrepantie tussen een bewoner van een atoomschuilkelder en een post-nucleaire holocaustoverlevende in LA anno 1998. Niettemin zijn de decors en hun retro invulling schitterend geslaagd. Alles draait natuurlijk om de onverwoestbare en niet aan tijdsnotie onderhevige liefde. Hebt u hiervan reeds u buik vol, kan u nog steeds opteren voor het meer filosofische discours omtrent datzelfde onderwerp van de hand van Kubrick. Da's pas 'klassiek'.