THE LOVE LETTER

Misschien waren de verwachtingen wel gewoon te hoog. Hadden we dan écht verwacht dat Dreamworks het ene meesterwerk na het andere ging uitbrengen? De realiteit bewijst dat zulks niet kan. Voor elke Saving Private Ryan is er een Mouse Hunt, voor elke Amistad een The Haunting, voor elke Antz een Forces of Natures. Geen enkele kip legt alléén maar gouden eieren en zolang Dreamworks één goeie film op twee blijft afleveren is er in feite ook niks aan de hand. Met binnenkort American Beauty en later onder meer Shrek en Minority Report op het menu, oogt de toekomst nog steeds mooi. Maar een film als The Love Letter is een schromelijke blunder, een onuitwisbare vlek op het Dreamworks-blazoen, een aanfluiting voor al het verzamelde talent dat Spielberg en Katzenberg onmiskenbaar herbergen. Zoveel geklungel in één film hebben we zelden gezien. En zeggen dat Kate Capshaw, mevrouw Spielberg zelve, in dit onding de hoofdrol torst. Was het dan zoveel gevraagd om het scenario eens te laten lezen door manlief Steven? Hoewel zelfs hij The Haunting niet kon redden, had hij wellicht aan de voorflap van dit scenario al kunnen zien dat de film van gene kant deugt.

Met The Love Letter belanden we pardoes in het minidorpje Loblolly in New Engeland, dat zo saai en ingeslapen is als de film zelf. Iedereen kent er iedereen en vooral de knappe Helen (Kate Capshaw), een gescheiden en alleenstaande vrouw, die samen met hippe Janet (Ellen DeGeneres) het locale boekenwinkeltje runt. Het is zomer in Loblolly en Helen heeft ook twee studenten in dienst: Jennifer (Julianne Nicholson) en Johnny (Tom Everett Scott). Een anonieme liefdesbrief laat Helen vermoeden dat Johnny verliefd op haar is, en de twee starten een passionele romance. Maar er is ook nog de plaatselijke brandweerman George (Tom Selleck), die met twee dochters en een hangende echtscheiding zijn oude gevoelens voor Helen weer voelt opborrelen. De anonieme billet doux belandt ook nog in andere handen, waardoor de passies in het anders zo rustige Loblolly plots hoog beginnen oplaaien.

Nou ja, hoog? Wie de hoofdrollen van z'n prent aan twee uitgebluste acteurs als Kate Capshaw en Tom Selleck geeft, moet al wel érg wanhopig zijn. Het duo acteert als overbejaarde slakken en dampt van de saaiheid. Daar kan noch whisecracking Ellen DeGeneres, noch mooie jongen Tom Everett wat aan veranderen. En gouwe ouwe Gloria Stuart mag zich gaan afvragen of ze hiervoor de Titanic overleefde. The Love Letter is gebaseerd op de roman van Cathleen Schine. Geen idee of dat boek ook zo gloeiend vervelend is, of alle schuld op de schouders valt van de Hong Kongse veteraan-regisseur Peter Ho-Sun Chan, die totaal geen gevoel heeft voor ritme, romantiek en de manier waarop het uitgedoofde leven in New England verder hobbelt.

Maar laat The Love Letter dan nog saai, vervelend en totaal oninteressant zijn, helemaal onvergeeflijk is het onbegrijpelijke amateurisme, waar zelfs een matig zondagsfilmer zich tomeloos aan zal storen. De continuïteitsfouten (van leeftijden die niet kloppen tot details in scènes) stapelen zich met exponentiële kracht op, de regie is zo ongeïnspireerd als wat, en in de montage sloop de ene fout na de andere. Je kijkt er met stijgende verbazing naar en vraagt je af hoe zoveel gebeunhaas kan bij een bedrijf als Dreamworks. Het maken van films loopt via ondoorgrondelijke wegen.