THE WINSLOW BOY

The Winslow Boy vertelt het waar gebeurde verhaal van de gegoede burger Arthur Winslow, die begin deze eeuw ten strijde trok tegen de Britse staat. Arthur nam het niet dat zijn jongste zoon ten onrechte van de militaire academie was gestuurd voor het stelen van een postzegel. Hij slaagt er in de zaak tot in het parlement te brengen, maar de heisa rond de kwestie in de media, eist zijn tol op het gezin.

Het scenario van de hand van Mamet is behoorlijk klassiek, maar net als het stuk van Rattigan ligt hierin juist de kracht van dit melodrama. De immers vaak zo klassieke opbouw van het verhaal geeft de film een wel heel robuust karakter alsof het daadwerkelijk ook de tand des tijds kan doorstaan. Veel heeft natuurlijk te maken met Mamets passie voor theater en bijgevolg dus ook met de behoorlijk theatrale dialogen en de nogal statige cinematografie. En toch werkt het niet altijd: The Winslow Boy mag dan al een sterk verhaal omvatten en uitgekiende karakterstudies... De film blijft niet onverdeeld boeien.

The Winslow Boy is in ieder geval een heel eerlijke film. Mamet gaat het scenario niet te lijf met hippe plotwendingen, maar blijft trouw aan het werk van Rattigan. Het betekent evenwel niet dat hij er niet in slaagt het stuk op subtiele manier naar zijn hand te zetten. Ook visueel en stilistisch blijft Mamet trouw aan het originele opzet. Voor wie houdt van klassiek theater, menselijke intriges en een knap staaltje vakmanschap, is The Winslow Boy een film die je moet gaan bekijken. De controle die Mamet bovendien uitoefent op het bij momenten ontroerende, maar ook grappige verhaal wekt respect bij de aandachtige kijker.

En toch is dit zeker geen klassieker in het genre geworden omdat Mamet met net iets teveel ontzag omspringt met het werk van Rattigan. Hij gunt zichzelf niet genoeg ademruimte om de film daadwerkelijk te verheffen boven de doorsnee verfilming van een toneelstuk. Het talent van Mamet ten spijt is dit niet meer dan een geslaagd huwelijk tussen de planken en het witte doek, alleen is de formule gewoon al zo vaak uitgemolken dat het resultaat lang niet meer verrassend. Het hoeft ook niet, maar bij Mamet is de teleurstelling gewoon net iets groter omdat je stilletjes hoopt dat hij het wel doet.

The Winslow Boy is helemaal geen slechte film, maar een echte bioscoopervaring is het evenmin. Wat overblijft is een genietbare periodefilm met enkele uitstekende vertolkingen, een sterk verhaal en de ijzeren vuist van een opvallend filmmaker.