A MIDSUMMER NIGHT'S DREAM

Het is natuurlijk niet voor het eerst dat A Midsummer Night's Dream van William Shakespeare naar het witte doek vertaald wordt. De stille versie uit 1909 met Maurice Costello moet zowat de eerste adaptatie geweest zijn en sindsdien was het toneelstuk bij filmmakers enorm populair. De versie van regisseur Michael Hoffman verlaat Athene en speelt zich af in het Italië van de negentiende eeuw, maar blijft voor de rest qua verhaal en tekst trouw aan het origineel (hoewel er natuurlijk wel geknipt werd om de lengte onder de twee uur te houden). Dat betekent mooi maar moeilijk taalgebruik en een redelijk ingewikkelde verhaallijn, die in drie delen uiteenvalt.

Alles begint met de hertog Theseus, die zijn huwelijk aan het voorbereiden is met Hippolyta. Op dat moment wandelt een woedende Egeus binnen: twee mannen willen met zijn bloedmooie dochter Hermia trouwen. Egeus wil dat zijn dochter trouwt met de voorbeeldige Demetrius, maar Hermia is smoor op Lysander, met wie ze afspreekt om de volgende nacht te vluchten in het bos. En dan is er ook nog de ongelukkige Helena, die de liefde van Demetrius maar niet kan winnen.

Doorheen deze liefdesperikelen loopt ook het verhaal van de groep werkmensen die een toneelstuk voorbereiden voor het trouwfeest van de hertog. De groep wordt aangevoerd door Quince the Carpenter. Samen met Bottom the Weaver, Snug the Joiner, Flute the Bellows-mender, Snout the Tinker en Starveling the Tailor bereiden ze het tragische klassieke toneelstuk Pyramus en Thisbe voor. Met hun opvoering ervan op het huwelijk hopen ze wat geld te verdienen.

Een derde verhaallijn handelt over de feeën in het bos. Er is Puck, altijd trouw aan Koning Oberon, en Titania die Oberon ervan beschuldigt verliefd te zijn op de sterfelijke Hippolyta. Oberon beschuldigt Titania er dan weer van verliefd te zijn op Theseus. De feeën worden in hun onderlinge twist gestoord door Helena, die eindelijk beslist heeft om haar liefde aan Demetrius te verklaren, maar hij wil niks met haar te maken hebben. Hij is immers op zoek naar Hermia. Ook Lysander en Hermia komen in het bos aan. Omdat ze verloren gelopen zijn, gaan ze slapen. En dan beginnen de misverstanden: Puck laat wat liefdesnectar in Lysanders ogen druppelen. Als hij zijn ogen opent, is hij op slag verliefd. Op Helena. Oeps.

Zo loopt de klassieke vijfacter van stapel en wat we te zien krijgen heeft alles te bieden wat we van Shakespeares vroege komedies gewend zijn. Of toch niet: wat deze adaptatie mist is de feeërieke sfeer, de magie van de liefde, die onmiskenbaar wel in het oorspronkelijke stuk aanwezig is (met enkele van Shakespeares mooiste liefdesverzen). Maar regisseur Michael Hoffman (Restoration) brengt het geheel te koel in beeld en haalt te weinig uit zijn acteurs. Hij kon nochtans een beroep doen op een indrukwekkende cast: Kevin Kline als Bottom, Michelle Pfeiffer als Titania, Rupert Everett als Oberon, Stanley Tucci als Puck en Sophie Marceau als Hippolyta. Indrukwekkend! Maar eigenlijk zit alleen Kevin Kline als Nick goed in zijn vel. Stanley Tucci enerveert behoorlijk als Puck. Kortom: we hebben al wel betere Shakespearefilms gezien.

En wie dacht nu eindelijk van The Bard verlost te zijn, heeft het goed mis. Verwacht je aan een nieuwe Hamlet met Ethan Hawke, Love's Labor's Lost van Kenneth Branagh, Mekhi Pfeifer als Othello in de moderne adaptatie O en ten slotte Anthony Hopkins in Julie Taymors versie van Titus Andronicus. Vooral die laatste prent belooft veel. Maar dat deed A Midsummer Night's Dream ook.