KADOSH

Kadosh - wat zoveel betekent als 'heilig'- is het derde deel van een trilogie over zijn land die Gitaï inblikte in de drie belangrijkste steden ervan: Tel Aviv, Haïfa en nu ook Jeruzalem. Allemaal steden met hun eigen geschiedenis en eigen karakteristieken.

Het verhaal in een notendop... Malka en Rivka zijn twee zusjes die allebei op één of andere manier gebukt gaan onder hun liefdesproblemen en nog meer onder de positie van de vrouw in één van de ultraorthodoxe wijken van de stad. Rivka is gelukkig getrouwd, maar na tien jaar heeft het koppel nog geen kinderen - zeer tot ongenoegen van de godsdienstige autoriteiten. Rivka is dan weer tot over haar oren verliefd op een jongen buiten de gemeenschap, maar wordt verplicht te trouwen een ander.

Wat deze film zo aantrekkelijk maakt is dat Gitaï op geen enkel moment met zijn vingertje staat te zwaaien. Kadosh is in de eerste plaats een correcte registratie van een microcosmos van verschillende culturen en godsdiensten. Het is zeker geen (naar Westerse normen) aangename buurt om te wonen, maar ondanks dát hangt Gitaï er het aantrekkelijke aan op. Het resultaat is geen simpele zwart-wit film, maar een echt verhaal over echte mensen. Dat het een film is, verteld vanuit het standpunt van twee sterke vrouwen, heeft daar natuurlijk veel mee te maken, maar ook de mannelijke personages in de film en de orthodoxe godsdienst worden niet zomaar - op enkele uitzonderingen na - afgeschilderd of zwart gemaakt.

In tegendeel, Gitaï duikt met zijn camera bijna de woningen binnen van echte buurtbewoners, zodat de film bij momenten een sterk documentair karakter heeft. Het einde van de film is vrij abrupt, maar zelfs het allerlaatste beeld - dat van een kille stad - is op een vreemde manier hoopvol en opvallend warm. Gitaï heeft met zorg voor detail en esthetiek een innemende film gemaakt, zonder te werken met de gebruikelijke stereotiepen en gemakzucht die de meeste andere filmmakers aan de dag leggen. Soms speelt hij de extremen, die toch nog in de film aanwezig zijn, iets te gemakkelijk uit, maar het zijn doorgaans niet meer dan druppels op een hete plaat.

Eigenlijk is Kadosh een behoorlijk klassieke film die het vooral moet hebben van een sterk verhaal, gedreven vertolkingen en een sobere, maar opvallend knappe fotografie. Het is daarom vooral de eerlijkheid van de maker die de film zo'n immense kracht meegeeft. De maatschappelijke thema's die Gitaï aankaart stemmen je in de eerste plaats tot nadenken.