INSPECTOR GADGET

Maar eerlijk is eerlijk: als fan van de oorspronkelijke tekenfilmserie zijn we een beetje bevooroordeeld. Die serie liep op 5 oktober 1983 van stapel op wonderzender Nickelodeon. Inspector Gadget was geen lange adem beschoren: twee seizoen (86 afleveringen) later werd de show al geschrapt. Maar de immer in grijze regenjas gehulde inspecteur verwierf dankzij vele reruns een beetje een cultstatus en kan, ook in Europa, rekenen op een trouwe schare fans. Dat er een verfilming kwam, verbaasde gezien de recente trend geen hond. Maar fans stonden wel op hun achterste poten: niet alleen wordt hun idool voortdurend bij zijn échte naam (John Brown) genoemd, zijn de computers van zijn nichtje Penny plotseling verdwenen en is er geen sprake van de MAD-organisatie, de film pleegde bovendien heiligschennis door het gezicht van Dr. Claw te laten zien, iets wat in de tekenfilm nooit het geval was. Een doodsteek. Alsof we in een filmversie van Merlina plotseling de ware Sardonis te zien zouden krijgen. God bewaar ons!

Voor de rest blijft de filmversie redelijk trouw aan het origineel. We maken kennis met John Brown (Matthew Broderick), een wat klunzige bewakingsagent die ervan droomt om een politieman te zijn. Op een nacht gaat de steenrijke booswicht Scolex (Rupert Everett) een prothese stelen bij Artemus Bradford. Het gaat om een voet die, letterlijk en figuurlijk, de eerste stap is in de ontwikkeling van een robotbestuurde mens. Bij die diefstal wordt Artemus gedood en zijn knappe dochter Brenda (Joely Fisher) wil koste wat het kost de moordenaar te pakken krijgen. Het is John Brown (die verliefd op haar is) die haar daarbij wil helpen. Onderweg krijgt hij echter een ongeluk met zijn wagen en John Brown ligt op sterven na dood (in de tekenfilm gleed Brown overigens uit op een bananenschil).

Brenda beslist om zijn leven te redden door hem om te bouwen tot een robot: Inspector Gadget, een kruising van Nintendo en Columbo. Zijn droom komt uit, want hij mag als eerste robotmens -e politiekrachten vervoegen. Terwijl hij moet afrekenen met de jaloerse Chief Quimby (Dabney Coleman) en Scolex (die in het ongeluk een hand verloren had en nu door het leven gaat als Claw) een slechte RoboGadget maakt, probeert Gadget Scolex te grazen te nemen. Met de hulp van zijn slimme nichtje Penny (Michelle Trachtenberg) natuurlijk, de schattige hond Brain en de praatzieke Gadgetmobiel.

Zoals gezegd drenkten critici, toen de prent in Amerika uitkwam, hun pen overvloedig in het vitriool. Een pijnlijke verspilling van 75 miljoen dollar, zo noemden ze hem, een onbekijkbaar ding vol dwaze humor, en bovendien de domste carrièrezet die Rupert Everett (die Claw speelt) had kunnen nemen, een misstap zoals ook Kenneth Branagh had genomen met Wild Wild West. Slechts één positief punt, zo jammerde men in koor: het feit dat de film slechts één uur en twintig minuten duurt.

Terecht, al die kritiek? Tsja, wat zeg je daarop als de film in Amerika meer dan honderd miljoen opbracht? Niet helemaal dus. Het verhaal mag dan wel heel dunnetjes zijn, de film is wel een visueel feest met knappe effecten van grootmeester Stan Winston, die een opdracht als deze waarschijnlijk met twee vingers in de neus uitvoert. Bovendien zit de film doordrenkt met humor: de parodieën op Robocop, Batman en Godzilla liggen voor de hand, en af en toe spreken de personages het publiek met knipoogjes toe. Bovendien heeft de stem van de tekenfilm-Gadget (Don Adams) een cameo als stem van de hond Brain, die met Penny kan praten. Maar zoals al gezegd: je moet al een beetje een Gadget-fanaat zijn om ervan te genieten. Voor ons is dat dwaze Gadget-deuntje al genoeg om in de stemming te geraken. Voor anderen wellicht om de zaal uit te rennen. Go-go Gadget!