GHOST DOG

De film die redelijk goed ontvangen werd op het festival van cannes volgt het doen en laten van Ghost Dog, een zwarte huurmoordenaar. De eenzaat verkiest het gezelschap van zijn duiven (die hij ook als boodschappers gebruikt) boven menselijk contact, en probeert zijn leven volgens de eeuwenoude code van de Samourai te leiden. Sporadisch klaart hij een klus voor maffioso Louie die ooit zijn leven redde, maar wanneer hij een knechtje van de maffioso zelf moet afmaken loopt er iets fout. Hij wordt zelf als doelwit gemarkeerd, maar moet wegens zijn loyaliteit tegenover zijn opdrachtgever (zijn 'vazal') oppassen wie hij neerknalt.

Jarmusch houdt blijkbaar van eenzaten die buiten de maatschappij staan, een beetje zoals hij zelf buiten mainstream-Hollywood staat. Ghost Dog is dan ook geen post Tarantino gansterfilm waar spitse dialogen afgewisseld (of gecombineerd) worden met uitbundige shoot-outs. Doden vallen er anders wel genoeg (het zijn tenslotte maar maffiosi), maar wel zeer sec. En meestal nadat we via op het scherm geprojecteerde teksten uit het boek The Way of the Samurai de beweegreden van Ghost Dog ingelepeld kregen.

Forest Whitaker speelt heel cool zijn karakter, zodat ook de droge humor (zijn beste vriend is een Franssprekende ijsventer die hij niet verstaat) nu en dan ook succesvol van het scherm komt gerold. Maar buiten de spaarse grappige passages (onder meer een knap opgezette vergelijking tussen de namen van rappers en de namen van maffiosi) en de oosterse wijsheden heeft de film maar weinig om het lijf.

Jarmusch vat de film te luchtig op, waardoor de karakters twee uur lang verstoken blijven van enige diepgang. Als kijker doe je dan ook geen moeite om je met de protagonisten te vereenzelvigen, en dat is voor een film dodelijk.