RANDOM HEARTS

Pollack had nochtans alle troeven in handen om een degelijk drama op pelicule te zetten. Met Harrison Ford, Kristin Scott Thomas en een interessant uitgangspunt kon hij op één been de Hollywoodstreep halen. Internal Affairs sergeant Dutch Van Den Broeck (Ford) en congreslid Kay Chandler (Scott Thomas) worden in elkaars leven geworpen wanneer hun respectievelijke echtgenoten omkomen in een vliegtuigongeluk. Al vlug blijkt dat beiden naast elkaar in het vliegtuig zaten als minnaars. Dutch kan die plotse revelatie niet aan en begint op een macabere manier terug te keren in de tijd om te zien wanneer de grote leugen begon. In zijn zoektocht sleept hij Chandler mee. Zij wil het verleden echter achter zich laten, bezorgd voor haar geweten, haar carrière, en haar dochter.

Op zich een interessant gegeven, maar jammer genoeg gaat Pollack stevig uit de bocht. Al is dit misschien wel een verkeerde woordkeuze wegens het tergend trage tempo van de film. Pollack neemt een ellenlange aanloop, en het duurt dan ook een 45-tal minuten eer de protagonisten ook maar vermoeden dat hun leven veranderd werd door een vliegtuigongeval. In die tijd krijgt Ford de kans om zijn tough guy imago nog even boven te halen in een niets ter zake doende politie-plotlijn die verder nog in de film dienst moet doen als spiegel voor zijn verliezend vertrouwen.

Fords personage blijft op een heel macabere manier vragen stellen over de relatie van zijn vrouw, terwijl Scott Thomas veemd genoeg vreselijk koel reageert op haar verlies. Wenen om verloren liefdes hoort er blijkbaar allemaal al niet meer bij. Vreemder nog wordt het allemaal wanneer Dutch en Kay in een (ongewild) grappig moment elkaar hartstochtelijk beginnen te kussen in een auto. De typische 'ik haat je - ik hou van je' plottwist die in geen enkele romantische watdanook mag ontbreken. Al valt het hier wel (bijna letterlijk) uit de lucht.

De vreemde gedragingen van beide hoofdpersonages, de irriterende muziek van Dave Grusin, het tergend langzame tempo en de steeds weerkerende, in beeld hangende microfoon zorgen dan ook voor een zeer onbevredigend nasmaak. Sydney Pollack die in der tijd hoge ogen scoorde met Tootsie en Out of Africa had beter moeten weten. Heel recentelijk kon hij nog onder de vleugels van Stanley Kubrick met eigen ogen aanschouwen hoe een traag opgebouwde film wel iets magisch kan uitstralen. Maar blijkbaar is enkel het woordje 'traag' blijven hangen.

Ook Harrison Ford stelt teleur. De man mag dan nog steeds beschouwd worden als het icoon van Hollywood, als 57-jarige moet hij noodgedwongen minder heroïsche rollen opzoeken. Sabrina (ook al onder de leiding van Pollack), The Devil's Own (ooit nog de grond ingeboord door co-ster Brad Pitt), Air Force One (Die Hard-doordruk), en Six Days Seven Nights (te slecht om woorden aan vuil te maken) zullen hem ongetwijfeld geen windeieren gelegd hebben, echt memorabel (langs de positieve kant dan toch) kun je zijn filmkeuze toch niet noemen.

Samen met een matige Kristin Scott Thomas slentert hij met een van het scherm druipende desinteresse door het magere script, op zoek naar antwoorden, naar een manier om zijn geweten tot rust te brengen. Random Hearts zou je moeten aanzetten tot gefilosofeer over omgaan met verlies. Verlies van geliefden, van vertrouwen, van geloof in het heden en het verleden. Het enige waar je tijdens de film echter aan kunt denken is het verlies van tijd. Welgeteld 132 minuten.