Bij die laatste soort hoort zonder twijfel Sydney Pollack thuis. De regisseur van Sabrina, The Firm, Havana, Out of Africa, Tootsie, The Way we Were en nu dus ook Broken Hearts, heeft een voorkeur voor jazz-scores. Alleen iemand als Pollack zou het in zijn hoofd halen om een thriller als The Firm van een score te voorzien met alleen maar solo pianomuziek (een erg ongewone maar geniale keuze, die terecht met een oscarnominatie werd bekroond). Zijn vaste componist is Dave Grusin, waarmee hij al bijna vijfentwintig jaar samenwerkt. Hun eerste gezamenlijke project was The Yakuza uit 1975, en verder maakten ze succesvolle films als Bobby Deerfield, The Electric Horseman, Tootsie, Havana en The Firm. Maar tussendoor maakte Pollack ook gebruik van de diensten van onder andere John Barry (voor Out of Africa) en John Williams (voor Sabrina).
Dave Grusin onderbrak zijn studies voor pianist aan het eind van de jaren vijftig om aan de slag te gaan als componist, producent en arrangeur voor artiesten als Andy Williams, Benny Goodman, Peggy Lee, Billy Joel, Barbra Streisand, Donna Summer, Mel Torme, Quincy Jones, Paul Simon, Grover Washington Jr. en Sarah Vaughan. In de loop van veertig jaar produceerde hij meer dan 200 albums voor tientallen artiesten, startte hij zijn eigen jazzlabel op (GRP Records) en componeerde hij de scores voor meer dan tachtig films en tv-series. Tot zijn bekendste werk hoort de muziek van The Graduate, Tootsie, On Golden Pond, The Goonies, The Milagro Beanfield War (waarvoor hij een oscar in ontvangst mocht nemen), The Fabulous Baker Boys, Mulholland Falls, The Cure en Hope Floats. Als jazzartiest is Dave Grusin nooit echt doorgebroken: zijn reputatie als een middelmatig pianist en zijn hekel aan optredens voor publiek, hebben hem een slechte reputatie in de jazzwereld opgeleverd. In de wereld van de filmmuziek is hij een buitenbeentje, voor wie jazz dé manier is om een film van muziek te voorzien. Veel componisten hebben in zijn sporen geprobeerd om jazz- en loungemuziek als filmmuziek te gebruiken, maar slechts weinigen zijn daarin zo succesvol geweest als Dave Grusin zelf.
Voor Broken Hearts kroop Grusin weer 's achter de piano, begeleid door Terence Blanchard aan de trompet, John Paticucci aan de contrabas en Harvey Mason achter de drums. De muziek die hij voor de film heeft gecomponeerd is minder geïntegreerd in het verhaal als zijn eerdere thrillerscore voor The Firm (op twee exotisch aandoende jazzpieces voor scènes in Miami na) en is bij momenten zo nadrukkelijk romantisch dat de beelden een onbedoeld humoristische bijklank krijgen. De muziek die Grusin voor de film schreef is wellicht één van de zwakste en beste aspecten aan de film zelf: zwak in de zin dat de muziek eigenlijk totaal niet bij de beelden past en je vaak de indruk geeft dat iemand in de zaal een radio heeft aan laten staan, maar sterk in de zin dat de muziek op de soundtrack, bevrijd van de belachelijke film die hij moet begeleiden, een weergaloos romantisch album vormt dat ideaal is voor een zwoel avondje op de bank met je favoriete man of vrouw ter wereld.
De soundtrack van Broken Hearts herleiden tot de perfecte achtergrondmuziek voor een avondje necking en petting doet 'm op het eerste gezicht misschien weinig eer aan. Maar als laid-back-muziek bij scènes die eigenlijk een extra injectie spanning konden gebruiken, is de muziek eigenlijk ook allesbehalve op zijn plaats. Deden de opgejaagde pianobassen die Grusin door zijn score voor The Firm jaagde je nog op het puntje van je stoel terechtkomen, dan duwt deze muziek je er extra diep weer in terug. Dit is sfeermuziek zoals je die wel 's door de speakers op het treinstation hoort schallen, of in een chiq warenhuis op de parfum- of juwelenafdeling. Inhoudelijk voegt het weinig of niets toe aan de film, behalve dat het stedelijke decor wat extra wordt beklemtoond en de Hollywoodtraditie om het politieleven en de high society te begeleiden met jazzmuziek, wat extra in de verf wordt gezet.
Op de soundtrack van Broken Hearts die bij Sony Classical is verschenen staat behalve een riant uittreksel uit de score, ook een reeks source-tracks, gaande van Patty Larkins Good Thing tot Diana Kralls The Folks Who Live On The Hill. Wie echt ten volle wil genieten van Grusins score, moet deze tracks, net zoals bij The Firm, eigenlijk wel uitprogrammeren.