TEACHING MRS TINGLE

Mrs Tingle is de vleesgeworden mythe die elke student in zijn loopbaan wel eens al dan niet denkbeeldig heeft ontmoet. Een verbitterde fin de carrière lerares, die haar laatste cynisch genot haalt uit het tergen en voor schut zetten van haar leerlingen.

Wanneer Ann, een A-studente, door Mrs Tingle vals wordt beschuldigd van spieken en hierdoor Anns universiteitsbeurs op de helling komt te staan, ontstaat er een psychologische krachtmeting tussen Mrs Tingle en drie van haar leerlingen. Alhoewel de drie rebellen eerst kiezen voor een diplomatisch overleg met Tingle, waarbij ze tevergeefs proberen te appelleren aan enig gevoel voor rechtvaardigheid, escaleert de dialoog (via een letterlijk verkeerd gemikte pijl) in bondagetechnieken. Tingle wordt een gevangene in eigen huis en de drie musketiers proberen het eens te worden over hoe de slag verder te strijden.

Tijdens de hierna ontstane verwikkelingen wordt er vooral gefocust op het gevoelsleven van de personages, zodat de liefhebbers van bloederige excecuties zoals we in het vorig werk van Williamson gewoon zijn, alvast van een kale bioscoopreis zullen terugkeren. Toch is Teaching Mrs Tingle grotendeels opgebouwd naar het vaste stramien dat we van Kevin Williamson gewoon zijn. Zo zijn er knipoogjes naar de klassiekers in het thrillergenre, waaronder naar Psycho, er is een hilarische persiflage op The Exorcist en enkele keren slaagt Williamson er in de clichés van het thriller- en horrorgenre op een amusante manier te doorprikken.

Het is echter vooral de schitterende acteerprestatie van Helen Mirren (onder andere oscargenomineerd voor The Madness Of King George en verder te zien in The Cook, The Thief, His Wife And Her Lover, Mosquito Coast en The Long Good Friday) die het karakter van Mrs Tingle op een geloofwaardige manier weet vorm te geven. Hiernaast, op een minder positieve manier in de spot, is Molly Ringwald (The Breakfast Club) op te merken in een bijrolletje. Meteen wordt duidelijk waarom we van haar niet veel meer hebben gezien de laatste tijd.

Het handelsmerk van Kevin Williamson, de draak steken met knarsende deuren en aanzwellende strijkersklanken, is echter niet voldoende om zijn debuut als regisseur geslaagd te noemen. Omdat de toon van de film voortdurend het midden probeert te houden tussen een thriller, een komedie en een drama zijn er te weinig elementen van elk genre om enige spanningskracht te ontwikkelen. De film kabbelt gezapig voort naar een teleurstellende clichématige ontknoping, waar Williamson blijkbaar geen parodiërend antwoord op kon vinden.

Teaching Mrs Tingle wordt uiteindelijk wat Williamson in eerste instantie probeerde te persifleren: een cliché B-film. Een overdaad aan goochelen in verschillende stijloefeningen is geëindigd in een prent die uiteindelijk mossel noch vis is geworden.