THE ASTRONAUT'S WIFE

Horrorliefhebbers met een beetje kennis van zaken herkennen de outline meteen: iemand wordt de ruimte ingekogeld en wordt daar, op een mysterieuze manier, drager van een buitenaardse entiteit. Denk aan It Came From Outer Space uit 1953, The Quatermass Xperiment uit 1955, It! The Terror From Beyond Space uit 1958, en natuurlijk Alien uit 1979. Allemaal horrorfilms die klassiekers in hun genre werden. The Astronaut's Wife doet iets vreemds. Het neemt de basisidee bijna letterlijk over, maar maakt er een ander soort film van. Geen spatje bloed, niks horror, geen zweem sciencefiction. Een interessant gegeven, ware het niet dat één en ander professioneel de nek wordt omgewrongen.

De astronaut en zijn vrouw: om hen draait het dus. Terwijl hij, Spencer (Johnny Depp), in de ruimte zweeft, geeft zij, Jillian (Charlize Theron), les in de lagere school. Een gelukkig getrouwd koppel, geen vuiltje aan de lucht. Tot Jillian door official Sherman Reese (Joe Morton) naar de hoofdkantoren van de NASA wordt meegenomen. Hoewel haar man terug veilig geland is, is er gedurende twee minuten in de ruimte geen contact met hem geweest. Hetzelfde geldt voor Alex Streck (Nick Cassavetes), zijn maat. Zowel Jillian als Alex' vrouw Natalie vinden het vreemd dat hun echtgenoten niet over die verloren twee minuten willen praten, maar gaan verder met hun leven.

Dan gebeuren er vreemde dingen. Alex sterft en Natalie pleegt zelfmoord. Spencer geeft zijn job als piloot op en wil in New York City aan de slag. En Jillian ontdekt dat ze zwanger is van een tweeling. Hebben al deze veranderingen iets te maken met wat er in de ruimte gebeurd is? Jillian denkt van wel, maar kan zichzelf niet meer vertrouwen. Haar psychologische weerbaarheid vertoont deuken. Niet voor het eerst in haar leven overigens. Als toeschouwer weten we beter. Het is geen geheim dat Spencer tijdens die twee minuten in contact is gekomen met aliens en dat er in de buik van Jillian alienbaby's groeien. De vraag die de film eigenlijk stelt, is hoe dit alles afloopt.

Het antwoord is: ronduit slecht. Na een vervelend trage aanloop en een veel te lang uitgesponnen middenstuk, schotelt The Astronaut's Wife ons één van de slechtste eindes ooit voor. Debuterend schrijver/regisseur Rand Ravich leidt dan ook aan grootheidswaanzin en overmoed. Hij probeert het geheel mooi en sfeervol in beeld te brengen, maar vergeet dat daarvoor eerst een solide scenario nodig is. Omdat dat ontbreekt, blijft zijn bijwijlen megalomane beeldengymnastiek bij nobele bedoelingen. Jammer maar helaas: overslaan, deze Astronaut's Wife.