JUDAS KISS

Vraag: wat heeft Judas Kiss gemeen met illustere voorgangers zoals Natural Born Killers, Pulp Fiction, Reservoir Dogs, Jackie Brown, etc?
Antwoord: De clichés.
Reactie: Is Judas Kiss dan nog wel de moeite van het bekijken waard?
Respons: Jazeker, want de clichés worden hier op meesterlijke wijze ten top gedreven.

Zo wat alles eigen aan de crime thriller passeert hier de revue. Het begint al in het begin. Bij de ontvoering van computer-wizzard Ben Dyson (Greg Wise) wordt een toevallige passante gedood. Niet echt volgens plan, zoals zich al laat raden. De complicaties die dit spijtig incident met zich meebrengt, drijven natuurlijk de interne spanningen in het groepje ontvoerders ten top. Uiteraard gaat het hier om een heterogene gangsterkliek met als standaardcomponenten: het 'brein' Lizard (Gil Bellows), de 'psychopaat' Ruben (Til Schweiger), de 'good looking guy' Junior (Simon Baker-Denny), en de 'babe' Coco (Carla Gugino). Enige variante op het thema: het meisje is de 'leader of the band'. Waar hebben we dat nog gezien?

Over naar de andere kant nu. De arm der wet wordt vertegenwoordigd door politie-detective David Friedman en FBI-agente Sadie Hawkins. Goed gezien van Gutierrez, die dubbele tegenstelling man-vrouw en politie-FBI. Het levert voer voor interne strubbelingen, die op tijd en stond de aandacht van de echte zaak (de ontvoering annex moord) afleiden.

Een tweede troef van Judas Kiss is rising star Carla Gugino. Als een wervelwind raast ze doorheen het verhaal, dat zich als flashback voor haar ogen ontrolt. Nu eens teer en kwetsbaar, dan weer taai en meedogenloos. Bende-leidster Coco ontrafelt het gebeurde gelijktijdig met het flikkenteam en ontdekt dat de door haar opgezette ontvoering slechts een dekmantel is voor een andere onfrisse zaak. De overtuiging waarmee Carla gestalte geeft aan Coco maakt de sterkte uit van deze film.

De laatste troef van Judas Kiss is het meer dan ongewone flikkenpaar Emma Thomson (Sadie Hawkins) en Alan Rickman (David Friedman). Met zichtbaar plezier vertolken zij hier (stereo-) typische Amerikaanse rollen, met bijbehorend accent. Hun verbale copulatie op het doek zorgt voor een relativerende dosis humor, die eens te meer aan Tarantino doet denken.

Al bij al is Judas Kiss aangenaam kijkvoer. Het gros van de acteurs is mooi en jong, het verhaal vertoont nauwelijks gaten, het ritme is stevig, en de perfecte mix van humor, geweld en seks doet de rest. Een aanrader voor liefhebbers van het genre.