MICKEY BLUE EYES

Na een gesprek met haar vader krijgt Michael z'n vriendin te spreken. Ze legt hem uit waarom ze niet met hem kan trouwen: ze is de dochter van een gangster, en ze wil Michael niet meelokken in het ondergrondse wereldje van haar vader. Michael belooft haar echter koppig te zullen zijn en zich met alle moeite van de wereld te verzetten tegen de druk uit de gangsterwereld. Maar het koppeltje is nog maar een paar dagen getrouwd, en het gaat al fout. Michael moet een kunstwerk veilen voor de maffia, dat ze zelf weer opkopen zodat ze hun geld kunnen witwassen. Het gaat maar om een éénmalige gunst, beweert Frank Vitale, dus Michael vertelt er niets van tegen zijn vrouw. Per ongeluk biedt een oude hardhorige dame mee op één van de schilderijen, en mislukt de opzet. De zoon van de gangsterbaas komt eigenhandig met Michael en Gina afrekenen. Dan voltrekt zich een ramp: Gina kan zijn pistool bemachtigen, er wordt geschoten, een kogel ketst af en de maffiakerel laat er het leven bij.

Gina's vader wordt ingeschakeld om het lijk op te ruimen, en begraaft samen met Michael de gangster aan de oever van een rivier. Tijdens hun graafwerk worden ze betrapt door een andere bende. Om de huid van Michael te redden stelt de vader van Gina hem voor als de gangster 'Mickey Blue Eyes'. Hij krijgt lessen in uitspraak en moet als een echte gangster leren praten. Hier gaat de film meteen uit de bocht. Grant brengt wat klanken uit die in de verste verte niks met het typische Italiaanse accent te maken hebben, en we vroegen ons dan ook af wat hier aan de hand is: kon hij niet beter, of dacht hij de rol zo te moeten spelen? Hugh Grant is overigens überhaupt niet geloofwaardig in deze film: het publiek krijgt op geen enkel moment het idee dat hij werkelijk in gevaar is. En alweer werd hij gecast als typische brave Engelsman. Het lijkt wel of de producenten nooit Four Weddings and a Funeral, Nine Months en Notting Hill bekeken hebben. James Caan en Joe Viterelli zijn beter als gangsters, maar wat heb je aan goede bijrollen als het hoofdpersonage de mist ingaat?

Overigens is niet alleen Grant ongeloofwaardig, dit lot valt ook Gina, een rol van Jeanne Tripplehorn, te beurt. Dat zij als braaf schooljuffrouwtje is kunnen ontsnappen uit de wereld van de maffia is belachelijk. Dit alles brengt met zich mee dat de empathie voor de karakters uit Mickey Blue Eyes ver te zoeken is. Bij sommige acteurs vroegen we ons zelfs af wat ze kwamen doen in de film. Michaels baas bijvoorbeeld, vertolkt door James Fox, lijkt wel in de film te zijn geschreven enkel ten behoeve van een paar running gags. Vreemd.

Oké, fugedaboud de acteerprestaties, valt er misschien nog iets te lachen in deze komedie? Helaas: zeer weinig. De oude dame met haar hoorapparaat kan een kleine glimlach tevoorschijn toveren, maar daar blijft het ook bij. Analyze This, een film gebaseerd op hetzelfde thema als Mickey Blue Eyes, deed het wat dat betreft een stuk beter. De meest grappige zinnetjes komen trouwens van een plastic aap. Dat zegt al genoeg.