MIFUNE'S LAST SONG

Over de voor- en nadelen van zo'n filmconventie kan een boompje opgezet worden maar vast staat dat Idioterne en Festen zowel vormelijk als inhoudelijk een verademing waren in de hightech cinema. Dat is niet zo vreemd, want indien je als filmcrew niet over allerlei visueel speelgoed beschikt om de kijker murwm te slaan, komt het er op neer uitgewerkte personages neer te zetten en een verhaallijn uit te stippelen die de aandacht weten te boeien. Ook Mifune volgt dit principe wonderwel maar is qua impact niet zo sterk als zijn illustere voorgangers. Terwijl Idioterne en Festen voelbaar groeiden naar een climax waarin de hoofdpersonages als vuurwerk ontploften, heeft de regisseur (Soren Kragh-Jacobsen) ditmaal gekozen voor een meer vlakke verhaallijn zonder veel onvoorspelbare plotwendingen.

Kresten houdt aan zijn rijke kersverse schoonfamilie voor een wees te zijn. Wanneer vlak na zijn huwelijk het bericht komt dat zijn vader nu pas overleden is, verdwijnt hij als het weerlicht naar een vergeten boerengehucht waar, wat hij probeerde aan zichzelf te ontkennen, zijn mentaal gehandicapt broertje op hem wacht.

De boerderij die de vader naliet is ondertussen vervallen in een afzichtelijk krot maar het broertje Rud wil van geen verhuizen naar een gesticht weten. Enkel een kolderesk rollenspel waarbij Kersten de rol opneemt van de huisgeest Mifune, een samoerai die in de kelder woont, kan Rud voor even bedaren. Uiteindelijk zit er voor Kresten niets anders op dan een huishoudster in dienst te nemen, die later een aantrekkelijke callgirl (Lydia) blijkt te zijn. Lydia is echter net als Kresten haar natuurlijk biotoop noodgedwongen ontvlucht. Als later nog het eigenwijze pestjoch van Lydia het gezelschap komt opstoken, verandert de sfeer des huizes algauw in een broeihaard van botsende personages die allen op zoek zijn naar een nieuwe thuis.

De confrontaties die hier uit voortvloeien zijn vaak grappig, vertederend en hartverwarmend maar evengoed voorspelbaar en hierdoor krijgt Mifune een wat zoeterig karakter in het licht van de vorige Dogmafilms. Ditmaal geen shockerende ontknoping, noch scènes die nog lang daarna op het netvlies nabranden. Het verhaal geeft al vrij vroeg het groot geheim van de twee sleutelpersonages, Kresten en Lydia, prijs waardoor het als kijker enkel wachten is op de onvermijdelijke kus.

Mifune lijdt onder de faam van zijn voorgangers. Terwijl Dogma 95 bijna een handelsmerk was voor bloedserieuze, vaak de pijngrens aftastende famieliedrama's is er in Mifune meer ruimte voor de traditionele romantiek.

Wie zich hierdoor al aan een avondje Pretty Girl verwacht weze gewaarschuwd; Dogma 95 staat ditmaal wel garant voor een ietwat gemakkelijk verteerbaarder tragikomedie maar Hollywood is nog steeds veraf.

Bekroond met de Grote Prijs van de Jury op het Festival van Berlijn.