THE WORLD IS NOT ENOUGH

Toen Albert Cubby Broccoli in juni 1996 op 87-jarige leeftijd overleed aan een hartaanval, had hij de toekomst van zijn adoptiekind James Bond (Ian Fleming, een koppige Britse schrijver, was zijn échte vader) verzekerd. Zijn dochter Barbara en stiefzoon Michael Wilson waren jarenlang als zijn opvolgers klaargestoomd. Broccoli leverde een laatste wapenfeit dat kon tellen: hij overtuigde Pierce Brosnan ervan om in 1995 zijn debuut te maken als 007. Goldeneye sloeg in als een bom. De Ierse acteur werd bewierrookt om zijn fijnzinnig gevoel voor humor, zijn atletisch vermogen en zijn sterke persoonlijkheid. Kortom: hij was een ideale 007, zo iemand als de Australiër George Lazenby nooit werd en alleen overtroffen werd door Sean Connery, de 007 zelve. Maar ook Brosnan zal niet eeuwig als Bond meegaan. De Ier gaf al te kennen dat hij het na nog twee Bonds voor bekeken wil houden. Hugh Grant en Robbie Williams circuleren al in het geruchtencircuit. Net zoals ooit beweerd werd dat Bond 19 geregisseerd zou worden door Quentin Tarantino, met Antony Hopkins als slechterik en Sharon Stone als Bondgirl.

Dat feest ging niet door. The World is Not Enough (ofwel Orbis non sufficit, zoals het Latijnse motto van de Bond-familie in On Her Majesty's Secret Service uit 1969 luidt) werd geregisseerd door Michael Apted, de Engelse semi-veteraan die vooral bekend werd met Gorillas in the Mist en het wondermooie Nell. Hoewel de vorige Bond, Tommorow Never Dies, het grootste commercieel succes tot nu toe was (330 miljoen dollar worldwide ondanks ene Titanic die rond dezelfde periode de hele box-office verzoop), is The World is Not Enough een véél betere film. De prent heeft, om maar iets te zeggen, tenminste een scenario en dat is iets wat je van Bond 18 (met téveel gevoel voor actie geregisseerd door Roger Spottiswoode) niet echt kon zeggen. De proloog duurt bijna een kwartier (langer dan ooit) en dient deze keer niet zomaar als Vorentlastung, maar zet het verhaal op poten.

Dat verhaal steekt van wal met James Bond die een koffertje terugbezorgt aan een steenrijke oliemagnaat. Eens afgeleverd, ontploft het, en ontdekt Bond dat hij de ongewilde koerier is geweest van de internationale terrorist Renard (Robert Carlyle), die enkele jaren geleden de dochter van de oliemagnaat, Elektra (Sophie Marceau), had ontvoerd. Als Elektra de zaken van haar vader (waaronder een pipeline langs West-Azië) overneemt, vreest Bonds overste 'M', dat ze opnieuw Renards doelwit zal worden. Bond moet op onderzoek uit en maakt kennis met onder meer Christmas (haha) Jones (Denise Richards), een jonge en knappe nucleair specialiste. En 007 ontdekt dat Renard - die geen pijn kan voelen wegens een kogel in de hersenen - zijn staart weer roert.

The World is Not Enough biedt alles wat Bond tot Bond maakt. De stunts (onder meer een powerboatrace op de Thames, een gevecht in/op een luchtballon, een spektakulaire ski-afdaling en trammelant in een onderzeeër) swingen weer de pan uit, maar zijn functioneler dan in het rommelig ogende Tommorow Never Dies. Vanzelfsprekend zijn alle Bond-bekenden weer van de partij. 'M' (Judi Dench) krijgt voor het eerst meer screentime en een actievere rol in het scenario, terwijl gadgetfreak 'Q' (de nu 85-jarige Desmond Llewelyn, die aan zijn 17e Bond-film bezig is) zijn zwanezang beleeft. In een hilarische scène met Bonds BMW stelt hij zijn opvolger 'R' (John Cleese) voor. Waarna hij letterlijk uit beeld schuift en verdwijnt. Bonds nemesis is deze keer Robert Carlyle, die kan terugvallen op genoeg charisma om indruk te maken. Over de Bond-girls kunnen we kort zijn: Sophie Marceau schittert als Elektra, terwijl Denise Richards (Starship Troopers) als Christmas Jones totaal door de mand valt. Een perfect staaltje van miscasting. Hoe dan ook: James Bond swingt weer als nooit tevoren.