LA CENA

Een avond in een doordeweeks Italiaans restaurant. Tien tafels, ongeveer veertig personages en evenveel verhalen. De camera kijkt mee wat er op de borden en de harten van de klanten ligt. De culinaire exploten van een gefrustreerde kok worden vermengd met de verzuchtingen waar een verliefde, zo goed als bejaarde maitre d' mee rondloopt. Perfecte gastvrouw Fanny Ardant, zelf onderwerp van obsessie, staat op het punt zich te storten in een folieke met een klant. Verder is er een professor filosofie (Giancarlo Giannini) die komt dineren met een studente (Marie Gillain) waarmee hij een affaire heeft. Een liaison dangereuse, in elk geval voor de prof. Amoureuze exploten of het gebrek eraan lijken de grootste gemene deler in de verhalen van de restaurantgangers.

Naar goede gewoonte analyseert Scola ook in La Cena de relatie samenleving - individu. Er zijn de bespiegelingen van een vader die totaal vervreemd is van zijn intussen volwassen geworden kinderen. Verder ziet een vrouw (Stefania Sandrelli) hoe de jeugd en schoonheid waaraan ze zich angstvallig probeert vast te grijpen haar door de vingers glippen. Tegelijkertijd biecht dochterlief haar toekomstplannen op, een parcours waar la mama het niet echt op begrepen heeft.

Scola neemt met de cast van zijn nieuwste film ook geen enkel risico. Vittorio Gassman, die de rol van de oude maestro speelt, moet intussen wel vergroeid zijn met de regisseur. Ze werkten voor het eerst samen in 1964, en sindsdien dook Gassman met de regelmaat van de klok op in films van de hand van Scola. En hij is niet de enige. Ook Stefania Sandrelli en Fanny Ardant zijn oude bekenden voor de inmiddels 68-jarige regisseur.

Een paar keer verwordt de humor in La Cena tot kolder, mede onder invloed van zware clichés. Overdrijving laat nogal gemakkelijk een vieze smaak na in de mond van wie het eerder heeft voor fijngevoelige humor. Zo is de act van de nymphomane die haar minnaars een na een ziet binnenwandelen net iets te voorspelbaar. Opperen dat het grappige net schuilt in de voorspelbaarheid gaat misschien op voor de lolbroeken onder ons, maar dat gegeven is op zich lang niet onderhoudend genoeg. Naar het einde toe loopt de prent ook vast in onnodig gezellig geneuzel en lijkt Scola angst te hebben om een punt te zetten aan het avondmaal. Na de pousse-café is het bedtijd, maar in de film blijft het volk veel te lang hangen. Was er dan nog iets te beleven geweest, hadden we dat niet eens erg gevonden.