THE DUKE

Dingwall is een cliché dorpje regelrecht uit een derderangs sprookje. De plaatselijke hertog verkoopt met regelmaat een deel van zijn hebben en houden om met de opbrengsten de lokale arme inwoners te helpen. Over hoe het komt dat er zo'n groot klasseverschil bestaat geen woord, dit zou de kerstpret bederven. The Duke wordt hier geportretteerd als een nobele burger die het toch o zo spijtig vindt dat er nog miserie te bespeuren valt en met de glimlach van Mathilde de minder fortuinlijke medemens troost biedt. Royalisten kunnen The Duke onverknipt als propagandafilmpje inzetten.

Wonderland komt echter op de helling te staan wanneer The Duke op zijn doodsbed ligt en zijn wettelijke erfgenaam Cecil (rol van James Doohan; would be John Cleese) alvast minder nobele doelen vooropstelt met het erfgoed. Geen nood, er is nog steeds The Duke's trouwe hond Hubert, opgevoed in adelijke kringen en met andere woorden met dezelfde goede inborst als zijn baasje.

Om het erfgoed veilig te stellen, laat The Duke dus het volledige erfgoed in de poten van Hubert. Charlotte, het engelachtig tienerneefje van de grijzende butler Chives, wordt tot voogdes van Hubert benoemd. De achterliggende moraal van dit verhaal is hiermee gelegd; de aristocratische productiemiddelen behoren de adel toe, zelfs al is dit een hond. Een niet adelbloedige kan eventueel wel als assistent dienst doen en met deze rol tevreden zijn als een kind met een ijslolly.

Natuurlijk is deze plotwending tot groot ongenoegen van Cecil die zijn coquette poedel inschakelt om Hubert te verleiden en tot een hondehuwelijk te dwingen - de adel heeft nu eenmaal geen seks voor het huwelijk. Als alles goed gaat komt het erfgoed op die manier toch nog in handen van de snodaard Cecil.

Voor het eindelijk zover is, wordt u alvast gedurig getrakteerd op letterlijke onderbroekenlol die nooit het niveau van de bananenschil op de stoep overstijgt. De grapjes die nog enigszins op de lachspieren zouden kunnen werken (in voorwaardelijke zin wel te verstaan) worden tot driemaal toe herhaald, zodat u zeker alvast één kans tot een grimas krijgt.

De acteurs met Oliver Muirhead (Cecil) voorop, blijkbaar gegeneerd door het besef van het onding dat ze enig leven moesten inblazen, brengen alles met een nooit geziene dosis overacting. Star Trek fans zullen met ontzette ogen James Doohan - Scooty 'Captain, if I'll take it any further the engine will blow' opmerken.

De hele prent kan in het beste geval als een mislukte parodie op een overspannen Jerry Lewis- of Jim Carrey-film geïnterpreteerd worden. Enkel kijkers met de foto van het prinselijk huwelijk op het boudoir kunnen zich in de handen wrijven; een beter kerstcadeau is voor hen ondenkbaar.