MY FAVORITE MARTIAN

Wanneer vlak voor zijn ogen een ruimteschip een noodlanding maakt lijkt tv-journalist Tom O'Hara (Jeff Daniels) slechts een duimbreed verwijderd te zijn van de scoop van de eeuw. De gestrande Martian (Christopher Lloyd) is echter een andere mening toegedaan, en wanneer hij als Uncle Martin z'n intrek heeft genomen bij O'Hara probeert hij, naast het herstellen van zijn ruimteschip, anoniem te blijven. Een redelijk moeilijke taak met tv-aasgier Elizabeth Hurley, en enkele ongure (sic) mannen in de beurt. En blijkbaar is het ook heel grappig dat Lloyd vergezeld wordt door een eigenzinnig ruimtepak, Zoot.

We zouden uren kunnen filosoferen over het waarom van dit alles, maar blijkbaar vond men bij Disney dat men een ijzersterk verhaal had, een paar komedieveteranen, twee mooie vrouwelijke schoonheden en een publiek dat blijkbaar alles slikt. En dan zijn we nog bijna het prachtige excuus vergeten om omwille van het levende ruimtepak een flink deel van het budget te verkwanselen aan speciale effecten. (Heel spontaan, en totaal ongevraagd, komt de slechte herinnering aan Flubber even terug bovendrijven.)

Kinderen zullen het misschien wel allemaal plezant vinden, en hier en daar zit er wel een leuke gag tussen (al kunnen we die ons met de beste wil van de wereld niet meer voor de geest halen), maar uiteindelijk is het toch wel een hoop weggegooid geld en talent. Donald Petrie, die zijn regiecarrière begon op de sets van The Equalizer, Amazing Stories, MacGyver en L.A. Law heeft ons eerlijk gezegd nooit echt kunnen overtuigen met zijn komedies (Grumpy Old Men, Richie Rich) en opnieuw slaat hij hier de bal lelijk mis.

Christopher Lloyd is bij momenten wel grappig, maar in tegenstelling tot zijn uitvinders-rol in de ongeëvenaarde Back To The Future-trilogie werkt hij hier meer op de zenuwen dan op de lachspieren. Het kan natuurlijk ook dat we de grappen niet gesnapt hebben.

My Favorite Martian is zo'n typische film waarvan het hart reeds op de tekentafel deskundig werd weggesneden om plaats te maken voor een artificieel exemplaar dat met haken en ogen (en hier en daar wat high-tech effecten) aan elkaar hangt. En dan maar hopen dat er genoeg mensen zitten te hunkeren om toch maar éénmaal te kunnen lachen met hun duurbetaalde grappen. En ons hadden ze natuurlijk liggen met hun peperdure effecten.