Wat kan er zoal onder de noemer romantische komedie vallen? Een kruimeldief die tesamen met zijn vriendin aan de haal gaat met een peperduur schilderij en daarbij op de hielen gezeten wordt door een bende bandieten én de FBI? Een soort kruising van Bonny And Clyde met Lady And The Tramp? Want hij, Frank (Denis Leary) is nogal simpel van imborst en weinig gesofistikeerd, terwijl zij, Roz (Sandra Bullock) wél over een goed getraind brein en de nodige culturele bagage beschikt.
Het koppel kan na de diefstal ternauwerdood aan de politie ontsnappen en duikt onder in een 'geleende' villa. Het ideale liefdesnestje om hun relatie terug meer leven in te blazen. Maar daar begint het gekibbel pas echt: Roz en Frank hebben een verschillende visie op hun toekomst. Zij heeft duidelijk een baksteen in de maag, hij wil verder aanmodderen als tweederangs dief. Terwijl de relatie langzaam maar zeker op de klippen dreigt te lopen begint hun rijke, elegante buurman op de koop toe een charme-offensief op Roz en komen zowel de bandieten als de FBI het koppel op het spoor. Hetgeen natuurlijk resulteert in de Grote Confrontatie en dito Zedenles.
Twee jaar... Dat is de tijd die Leary nodig had om het script in elkaar te flansen. Iedere dag één woord? Het script biedt namelijk nauwelijks tot geen diepgang aan de personages. Frank is dom en onhandig, alle FBI-agenten zijn stom en de bandietenbende is zo mogelijk nóg achterlijker. Roz daarentegen is overwegend schattig. Schattig als ze ruzie maakt, schattig als ze slaapt en schattig als ze van oor tot oor lacht. Tot zover de karakterstudie van de personages.
Wat de romantiek in de film betreft: de vonk tussen Bullock en Leary springt maar niet over. Dat is waarschijnlijk aan Leary te wijten die gewoonweg niet over dat 'gewisse Etwas' beschikt, nodig om genoeg brio aan zijn rol te geven. Hij is noch hartverwarmend, noch grappig, hoe hard hij ook probeert.
Bullock daarentegen is steeds charmant in de beproefde rol van meisje van hiernaast. Maar er staan te veel obstakels in haar weg. Ze moet worstelen met een ongeschikte filmpartner, inspiratieloze conversaties en humorloze humor. Op een paar uitzonderingen na zijn de gags óf cliché, óf gewoonweg niet grappig.
Al bij al is dit een verstand op nul, blik op oneindig-film, romance-light en komedie-ultralight, die door Bullocks charismatische présence nog enigszins van de totale afgang gered kan worden. Een lichtverteerbaar niemendalletje dat de gemoederen relatief onberoerd zal laten en ons eigenlijk, om eerlijk te zijn, gestolen kan worden.