BUENA VISTA SOCIAL CLUB

Het onderwerp leende er zich misschien ook toe, maar het resultaat blijft niettemin opmerkelijk. Buena Vista Social Club, zo heet de film, is natuurlijk ook de naam van de Cubaanse groep die onder leiding van Ry Cooder, met één enkel album, de aardbol rondtrok en overal opnieuw voor uitverkochte zalen speelde. Het album verkocht wereldwijd miljoenen exemplaren en is op zo'n korte tijd gewoon niet meer weg te denken uit de geschiedenisboeken.

Het was in maart '96 dat Ry Cooder naar Cuba vertrok om er een album op te nemen met de grote Cubaanse muzieklegenden van wie hij zelf niet eens meer wist dat ze nog in leven waren: Compay Segundo, Ibrahim Ferrer, Rubén González,... Het zijn namen die ondertussen zijn uitgegroeid tot wereldsterren, maar waar pakweg drie jaar geleden niemand ooit van gehoord had of iedereen al lang was vergeten. De opnames van het album duurden welgeteld zes dagen, maar het resultaat was verbluffend. Zelfs zonder de opnieuw aangewakkerde interesse voor Zuid-Amerikaanse deuntjes had dit album moeiteloos zijn weg gevonden naar het Westen.

Toen Ry Cooder vorig jaar opnieuw naar Cuba trok om er in de studio te duiken met Ibrahim Ferrer en samen met de rest van de legendarische Buena Vista Social Club een nieuw album op te nemen, trok ook de Duitse cineast Wim Wenders mee. Cooder had al eerder muziek geschreven voor Paris, Texas en The End of Violence, en het was ook tijdens de postproductie van die laatste dat Wenders voor het eerst een tape toegespeeld kreeg van de groep. Ogenschijnlijk mateloos gefascineerd door de eenvoud en schoonheid van de muziek, heeft de filmmaker nu ook een indrukwekkende en opwindende documentaire gemaakt, waarin hij niet alleen op zoek gaat naar de muzikanten achter het hele opzet, maar waarin hij tegelijkertijd een verliefde blik werpt op een prachtig eiland.

De documentaire beelden worden verder aangevuld door concertfragmenten van de twee mogelijk laatste concerten van de groep samen, vorige zomer, in New York en Amsterdam. Buena Vista Social Club, de film, is een absolute aanrader, als er al ooit één was. Wenders legt dan al niet de meest baanbrekende inventiviteit aan de dag als documentaire filmmaker, maar het onderwerp is zo vertederend dat zelfs een absolute kluns er hoegenaamd niet zo in slagen niet een klein beetje van de passie over te brengen op het publiek. Wie de muziek kent, is natuurlijk bevooroordeeld en zal met volle teugen genieten van de hemelse klanken van de Buena Vista Social Club. Wie niet weet waar we het over hebben, moet zich laten overtuigen het vakmanschap van Wenders, die misschien wel inhoudelijk de knapste music video van het jaar heeft gemaakt. Voor de muziekliefhebber is dit eindeloos genieten; de anderen kunnen niet anders dan gefascineerd achterover leunen.

De film is grotendeels gedraaid op video, maar dat merk je nagenoeg niet: het bewijs dat films niet duur moeten zijn om verbluffende resultaten op te leveren.