BOWFINGER

Het scenario lijkt ons de zwakke schakel in een film met talent zowel voor als achter de camera. Bowfinger draait om een concept briljant in zijn eenvoud. Een bende onbenullige filmmakers probeert carriere te maken in Hollywood door een film te draaien met de grootste filmster van het moment - zonder dat die zich daar zelf van bewust is. Bobbby Bowfinger (Martin) is een derderangs-filmregisseur, op punt met de industrie te kappen wanneer hij in een script van zijn boekhouder (Chubby Rain, over buitenaardse wezens die zich in regendruppels verschuilen) een meesterwerk ziet. Chubby Rain lijkt hem een ideaal vehikel voor Kit Ramsey (Eddie Murphy), de grooste filmster van het moment. Wanneer Ramsey niet geinteresseerd blijkt, besluit Bowfinger, met een combinatie van optimisme, vernuft en ambitie, zijn film dan toch te maken, met of zonder de medewerking (of medeweten) van Kit Ramsey. Hiervoor stelt hij een uiterst incompetente filmploeg samen: enkele naieve vrienden, een busje vol Mexicaanse illegale immigranten, een starlet, Daisy (Heather Graham), die zich gewillig naar de top (van de onderste trede) slaapt, en Jiff (de tweede rol van Eddie Murphy), een imbeciel die van ver op Ramsey lijkt. Ed Wood zou trots zijn.

Wat volgt is uiteindelijk een reeks sketches waarin de ploeg Kit Ramsey volgt en hem in situaties lokt die met een verborgen camera worden ingeblikt voor Chubby Rain. Deze zijn meestal amusant, maar zelden of nooit hilarisch. Veel leuker is de reactie van Kit Ramsey: deze paranoide filmster denkt dat hij zijn verstand verliest en huilt uit bij zijn guru voor Mind Head, een cult voor the rich and famous die, aldus Martin, niet op Scientology is gebaseerd. Juist ja.

Waar dit veelbelovende concept teleur stelt, is in de kwaliteit van de grappen; toch wel een belangrijk detail voor een film die zichzelf omschrijft als een situatie-komedie. Wij hadden voortdurend het gevoel dat dit scenario werd gescrheven door een luie man, die te snel genoegen nam met zijn eigen middelmatige vondsten. De karakters zijn nooit kleurrijk genoeg, en heel wat punchlines ontlokken zelfs geen glimlach. Het script mist de subtiliteit die van pakweg L.A. Story zo'n originele, verfrissende komedie maakte. Bowfinger neemt te vaak genoegen met Austin Powers-achtige flauwe kul, en tegen dat de eindgeneriek rolt, hebben de echte Martin-fans al een uur afgehaakt.