B MONKEY

Net zoals zijn bekende voorganger is B Monkey gebouwd op stevige fundamenten. Het onderliggende verhaal, geschreven door gereputeerd scenarist Andrew Davies, bevat alle elementen nodig voor een film die het anno 2000 goed zal doen. Centraal staat Beatrice, een op het eerste zicht geslaagde Italiaanse in Londen. Beatrice leidt echter een dubbelleven. Overdag een voorbeeldige Londense kantoorbediende. In de late uurtjes, en af en toe zelfs tijdens de middagpauze, pleegt ze overvallen. Geen kruimeldiefstallen, maar het serieuze werk. Gewapend en zonder scrupules, zonder daarom de Bende van Nijvel te willen imiteren.

De onstuimige en impulsieve Beatrice, in het misdaadmilieu beter bekend als 'B Monkey', krijgt stilaan naam en faam in de onderwereld. Te meer daar ze het eigenlijk alleen maar voor de kick doet. De buit wordt telkens opgesoupeerd door haar twee kompanen Paul en Bruno, een homo-koppel dat zwaar aan de drugs zit. Ondanks de succesvolle ondernemingen is Beatrice niet echt gelukkig. De kick verdwijnt langzamerhand, en Beatrice begint te beseffen dat het milieu eigenlijk haar gevangenis aan het worden is. Bovendien botert het niet meer goed tussen dandy Paul, homo omdat het chicque staat, en Bruno, homo uit overtuiging.

Een mogelijke uitweg biedt zich aan onder de vorm van Alan, een onopvallende onderwijzer met een passie voor Jazz, die na een toevallige ontmoeting zijn oog op de raadselachtige Beatrice heeft laten vallen. Alan is de eerste man in Beatrices prille leven die niet aan drugs verslaafd is, geen crimineel is en niet homosexueel is. Monkey goes to heaven lijkt het wel, totdat hun passionele romance bedreigd wordt door Beatrices verleden. Paul, achtervolgd door een schare geweldadige schuldeisers, komt bij de tortelduifjes aankloppen. Kan Beatrice het verleden van zich afschudden, of vervalt ze in haar foute leven, met het verlies van Alan als gevolg?

De hele film draait eigenlijk rond keuzes die jonge mensen in hun leven moeten maken. Kiezen betekent zowel winnen als verliezen. Het ene opgeven voor het andere. Ook Beatrice staat voor een dergelijke keuze. Het maakt deze film menselijk en herkenbaar.

De meerwaarde die het verfilmen van B Monkey biedt, mag er zijn. De hele tijd worden we ondergedompeld in een bad van oranje en blauw, krijgen we prachtige beelden te zien van het alternatieve Londen, en van het desolate Cumbria, waar Beatrice en Alan zich verbergen voor haar verleden, en luisteren we afwisselend naar melancholische Jazz en Britpop uit het begin van de jaren negentig. Maar meer dan wat ook wordt de film gedragen door zijn acteurs, die, het moet gezegd, geen gemakkelijke karakterrollen te verwerken kregen. De rol van Beatrice kwam na een keuze uit 600 aspiranten toe aan Asia Argento, een Italiaans wonderkind dat een roman publiceerde op zevenjarige leeftijd en sinds haar negende in Italiaanse films meespeelt. Dit is haar eerste rol in een Engelsgesproken film. De rol van Alan kwam toe aan Jarid Harris, een minder bekende karakteracteur. Het meest bekend is Rupert Everett in de huid van Paul, een voor de hand liggende keuze. Bruno wordt dan weer vertolkt door Jonathan Rhys Meyers, een opkomende ster in Brits filmland, die naast Ewan McGregor een hoofdrol speelde in Velvet Goldmine, en ook al te zien was in Michael Collins.

B Monkey haalt niet het niveau van Il Postino, maar is toch de moeite waard, al was het maar om de levensles die erin zit. Om het met de woorden van Alan te zeggen: 'It isn't true we get what we deserve. We get what we desire, if we desire it enough.'