FELICIA'S JOURNEY

De enige toegeving die de in Egypte (uit Armeense ouders) geboren Canadese regisseur moest doen, situeert zich op het niveau van het script. De roman van William Trevor heeft een Anglo-Ierse ondertoon. Voor de rest heeft de regisseur geen opmerkingen over de samenwerking met Bruce Davey en Mel Gibson (beide stichters van Icon Productions, 1989).

We volgen de rasechte Ierse Felicia (Blaine Cassidy) op een naïeve zoektocht naar de liefde van haar leven - die haar eveneens zwanger maakte. Maar het industriële Engeland maait haar het gras voor de voeten en loverboy Johnny blijkt plots spoorloos. Plots komt er hulp uit onverwachte hoek, want fijnproever en cateringdirecteur Mr. Hilditch (een ijzersterke Bob Hoskins) heeft wonderlijke connecties in de food-wereld. Langzamerhand ontpopt de aardige, nette kerel zich in een irritant beest.

Dit sprookje van roodkapje en de wolf neemt de kijker op sleeptouw in een drama dat te situeren is in de jaren '50. Dat hoor je niet alleen aan de muziek, ook het keukeninterieur waarin Mr. Hilditch de tv-recepten van zijn moeder Gala (in de film gespeeld door de vrouw van Egoyan) recreëert ademt die sfeer. Daarom ook dat je als toeschouwer ietwat verrast bent in die démodé-omgeving het vreemde personage van de seriemoordenaar te ontmoeten.

Hoe meer je je gaat ergeren aan de naïviteit van Felicia, des te trefzekerder komt het misbruikte kind in Hilditch naar boven... met alle gevolgen vandien. Nergens is er één spat wreedheid te bespeuren tenzij in de (hoe kan het ook anders) videocasettes met mams recepten en in de flits tv-film die men te zien krijgt in de ziekenhuishal. Beide hoofpersonages zijn twee totale vreemden en tegelijk hebben ze zoveel gemeen: traumatische ervaringen, verwrongen moederband en een afwezige, harde vaderfiguur.

De spanning wordt opgebouwd aan de hand van de steeds in tijd verspringende verteltrant en door middel van de ijzingwekkende overtuigingszin waarmee Hoskins zowel zichzelf als de toeschouwer steeds opnieuw weet te tonen hoe voorbeeldig hij wel is. Enkele schitterende close-ups doen de rest. Je kent het einde al en toch kan je niet verhinderen hoe het zachte lammetje naar zijn slachtbank wandelt. Je zou bijna denken dat dit een verheerlijking is van de seriemoordenaars. Maar het omgekeerde is waar. Het toont waar goede en blinde onschuld toe leiden kan.

Wie weet of de oscarnominatie voor The Sweet Hereafter dit keer wel verzilverd (verguld) kan worden?