ANNA AND THE KING

Anna and The King is de vierde poging om het levensverhaal van Anna Leonowens naar het grote scherm te brengen. Uit 1946 herinneren we ons nog Anna and the King of Siam met Irene Dunne en Rex Harrison, en in 1999 was er de geanimeerde versie van The King and I. Maar iedereen die ooit wel eens voor een televisietoestel plaatsneemt, zal zich vooral de echte King and I versie herinneren. De Rodgers en Hammerstein versie uit 1956 werd zowat bij iedereen in het geheugen gegrift door de aanwezigheid van de kale Yul Brynner en Deborah Kerr en de vele, nu en dan irriterende verplichte zangnummers.

In de aftiteling van Anna and The King staat te lezen dat de film gebaseerd is op het dagboek van Anna Leonowens, maar vermits de verschillende filmversies duidelijk heel wat overeenkomsten heeft liggen de verschillen des te ver uiteen. Heel licht gebaseerd op zullen we dus maar denken, en in een iets moderner kleedje.

De Engelse lerares Anna Leonowens (Jodie Foster) wordt door koning Mangkut (Chow Yun-Fat) naar Siam gehaald om aan zijn zoon en troonopvolger les te geven. Wanneer zij met haar eigen zoon aankomt en weinig onderdanig kennis maakt met de koning besluit hij haar meteen les te laten geven aan zijn vele vrouwen en alle kinderen (een 68 tal of zo). En wat moet gebeuren gebeurt ook. Langzaam krijgen ze meer respect voor elkaar, maar door hun positie in de maatschappij kunnen ze nooit bij elkaar geraken, en blijft er een culturele tweestrijd over. Voeg daarbij nog een extra verboden liefdesverhaal, wat rebellen die voor gevaar zorgen en een dozijn levenslessen.

De versie van regisseur Andy Tennant (Ever After) wijkt zoals gezegd stevig af van de klassieker Yul Brynner versie. Zo is de koning een cultureel man geworden, en is Anna zelf iets feministischer. Maar het is vooral ook een stuk minder naïef (alhoewel), karikaturaal en theatraal geworden, vooral dankzij de afwezigheid van tempo-vertragende musical-liedjes. De karakters (vooral dan de koning) zijn heel wat menselijker geworden, zodat nu en dan ook die menselijke tweestrijd even naar boven komt. De strijd tussen culturele afkomst, en het hart.

Visueel ziet het er allemaal zeer imposant uit, met magistrale decors die in Maleisië werden opgebouwd, maar jammer genoeg weet de film slechts op enkele ogenblikken het hart te beroeren. Op geen enkel ogenblik lijken Jodie Foster en Chow Yun-Fat echt verliefd, waardoor de hele premisse van de film natuurlijk verloren gaat. Foster (in haar eerste rol na Contact) is een klasseactrice, en ook Chow Yun-Fat is in zijn geliefd genre een ster, maar beide kunnen zichzelf blijkbaar niet volledig geven in een verhaal dat eigenlijk zeer onwaarschijnlijk is. Ook één van de nevenverhalen, het omverwerpen van de troon, is door zijn simpliciteit eerder lachwekkend. Maar goed, daar zijn sprookjes voor natuurlijk.

Maar Anna and the King mag dan nog verre van perfect zijn, het blijft allemaal onderhoudend. Zeker voor hen die romantiek hoog in het vaandel dragen (wat niet van het doek afstraalt zullen zij zich wel zelf inbeelden), en die zich niet laten afschrikken door een aantal zedenpreken. Al had regisseur Tennant toch wel even de schaar mogen gebruiken.