BULWORTH

Deze productie is dan ook met de jaren gerijpt, zowel entertainend hilarisch als educatief belangrijk, testament van een insider die uit de biecht klaptt. Het is een verdomd shockerend teken des tijds dat een klein meesterwerk als Bulworth nauwelijks opgemerkt dreigt te verdwijnen uit de zalen. Grijp je kans om nu het nog kan een film te gaan zien die wellicht pas na enkele decennia op de lijst van meest ondergewaardeerde filmproducties zal prijken. Als je Wag The Dog en The People versus Larry Flint wist te smaken, maak je dan nu klaar voor het hoofdgerecht.

Middenin een hectische verkiezingscampagne dreigt senator, runner up kandidaat-president Bulworth, letterlijk de teugels te verliezen. In een verwarde maar zo later blijkt verlichte geestestoestand en met de buik vol van maskers opzetten, sluit hij een deal met een huurmoordenaar om zichzelf te laten vermoorden tijdens een publieke verschijning. Kwestie van met stijl de politieke arena te verlaten. Omdat zijn familie niet zonder fondsen zou nablijven zet hij, gewoon aan louche praktijken, een corrupte deal op met een lobbyman van de verzekeringen, waardoor er na zijn dood een riante levensverzekering vrijkomt. Alles is dus geregeld en dit maakt als bijeffect de weg vrij om eindelijk, zonder nog een blad voor de mond te nemen, diverse politieke pijnpunten te adresseren. De nog steeds belabberde plaats van Afro-Amerikaanse burgers in het beloofde land en de opgefokte waanzin van een maatschappij die de consumptie- en productiequota hoe langer hoe meer als enige morele waarde overhoudt, passeren hierbij de revue.

Een bevolking die slaafs gewoon is geraakt aan de gebruikelijke 'het einde van de tunnel is in zicht'-speeches, merkt dan ook meteen de aanstekelijke authenticiteit op van de kandidaat die nog langer weigert te zeggen wat er verwacht wordt. Al beschouwt de goegemeente aanvankelijk zijn kansen als verkeken, Bulworth wordt al vlug een volksheld en voor zijn tegenstanders een nar à la Jean Pierre Van Rossem.

Beatty weet na Bonnie & Clyde, The Parallax View en Reds met Bulworth een delicate evenwichtsoefening te brengen tussen cinema als entertainment en film als educatief medium. Is er dan geen woord in de marge te bedenken over deze film? Jawel, maar wij vonden Bulworth zodanig sympathiek dat we monumenten niet gaan bekladden door te miereneuken over de betere beitelstijl die zou kunnen toegepast worden op een vierkante centimeter. Het is voor Beatty wellicht al een hele krachttoer op zich geweest om deze productie te verwezenlijken, met als beste bewijs dat hij het ook hoofdzakelijk met eigen fondsen diende te rooien.