Hoewel The Shawshank Redemption ook genomineerd was voor beste film, maakte de Stephen Kingverfilming dat jaar eigenlijk geen schijn van kans, wat doorgaans tegelijkertijd geen goed teken is voor de kansen van de componist van de film. Dit jaar is dat anders: de Stephen Kingverfilming waarvoor Thomas Newman dit keer de muziek geschreven heeft, The Green Mile, maakt weliswaar nog minder kans op een oscarnominatie dan The Shawshank Redemption in 1995, laat staan op een oscar, maar de andere door Newman gescoorde film van 1999, American Beauty, wordt zowat overal beschouwd als de grote oscarkandidaat van dit jaar. Dat bewees de film al met de vele tientallen onderscheidingen die hij sinds zijn Amerikaanse release afgelopen najaar wist binnen te halen en niet verwonderlijk ontving hij twee weken geleden dan ook de Golden Globe voor beste film.
Dat de film een deel van zijn succes te danken heeft aan de dynamische, heerlijk alternatieve score van Thomas Newman, lijdt geen twijfel: Newman's score overgiet de film met een bevreemdende, onwerkelijke en vaak satirische saus, die de donkere humor van regisseur Sam Mendes perfect aanvult. Aangezien het merendeel van de actie in de film zich afspeelt in twee huizen, dreigde de prent algauw een claustrofobische bedoening te worden. Newman's score redt American Beauty daarvan, door met uitheemse instrumenten een sfeer toe te voegen aan de verschillende scènes die de diepgang en exotisme accentueert. Net zoals eerdere scores van Newman voor films als Josh and S.A.M., Threesome en The People vs. Larry Flynt, drijft deze score niet zozeer op melodie maar op ritme. Het ritme wordt echter zelden bereikt met traditionele slagwerkinstrumenten: Newman gebruikt gewone akoestische melodische instrumenten (piano, fluiten, mandolines) alsof het slagwerk is. Het element dat de als slagwerk gebruikte instrumenten en de echte melodische instrumenten met elkaar verbindt, is tonaal slagwerkmateriaal als de marimba en de xylofoon. Met name door dit laatste aspect wekt deze score herinneringen op aan Unstrung Heroes, de score waarvoor Newman in 1996 werd genominneerd voor zowel de Grammies als de oscars.
Thomas Newman is een experimenteel componist. Hoewel hij net zo goed een traditionele score met veel strijkers en kopers kan componeren, ligt zijn hart bij het experiment. Newman experimenteert niet zozeer met ritme of met melodie (daar heb je componisten als Philip Glass of Elliot Goldenthal voor), maar met klankkleur en orkestratie. Thomas Newman is een verzamelaar van geluiden die in principe hetzelfde doet als de makers van house, jungle, R&B en techno in die respectievelijke muziekgenres: hij gaat op zoek naar interessante geluiden en combineert ze met elkaar, wisselt ze af en zet ze in een geordend en gestructureerd geheel. Het verschil ligt in het materiaal: leggen techno- en houseartisten een ritmisch patroon van elektronische samples neer in een structuur van beats en baselines, dan verzamelt Newman een groep van exotische, vaak unieke akoestische instrumenten om zich heen en geeft hen een al dan niet prominente positie in een traditionele orkestpartituur. De instrumenten die Newman voor American Beauty heeft verzameld variëren van tabla's en een banjo ukelele tot een ewi en kimkimdrums. Deze worden in contrast geplaatst met een kleine, traditionele bezetting van strijkers en houtblazers. Het geheel wordt bovendien ook nog elektronisch bewerkt: echo en akoestiek wijzigen van track tot track (waardoor bijvoorbeeld de marima's steeds heel sterk op de voorgrond klinken maar de piano bijna steeds een begeleidingsinstrument op de achtergrond is).
Toen de film vorig jaar in de Amerikaanse zalen kwam, bracht Dreamworks een cd uit die vooral songs uit de film bevatte: Elliot Smith, Bill Withers, Eels, The Who, Betty Carter en zo'n zeven minuten uit de score van Newman. Dat stelde heel veel liefhebbers van filmmuziek teleur, want Newman's score voor American Beauty hoorde zonder twijfel tot de meest frisse muziek die in 1999 in de Amerikaanse bioscopen te beluisteren viel. Dreamworks zette het euvel dan ook snel recht en begin januari 2000 verscheen dan ook de volledige instrumentale score voor de film op cd, een album dat, omarmd door twee versies van het hoofdthema, een prachtige muzikale reis biedt door het surrealistische, komische landschap van een fin-de-scècle-Amerika.