FUCKING ÄMÄL

Het verhaal is heel kort en simpel samen te vatten als de zoektocht van twee tienermeisjes naar geborgenheid en liefde. Elin en Agnes wonen in het kleine plattelandsdorpje Ämål. De geestesgesteldheid van de inwoners is er nogal eng, en Agnes, die er samen met haar ouders een jaar voordien is gaan wonen, heeft moeite om zich aan te passen. Niet in het minst omdat ze heimelijk verliefd is geworden op haar klasgenote Elin, de droom van elke puber. Als die op een avond op het mislukte verjaardagsfeestje van Agnes terechtkomt, wakkeren ook bij haar gevoelens aan, maar Elin weet niet hoe ze er mee om moet springen.

Het meest opmerkelijke aan Fucking Ämål is dat de film geen moment stopt charmant en levenslustig te ogen. Het verhaal mag dan al vooral uitblinken in de eenvoudige structuur en het uitstallen van menselijke gevoelens, maar regisseur Lukas Moodyson kiest nooit gemakshalve voor dat laatste. De film is nooit sentimenteel, zonder daarom minder oprecht te zijn. Moodyson besteedt veel aandacht aan de opbouw en psyche van de twee hoofdpersonages, zodat het heel makkelijk wordt tegelijkertijd ontroerd te worden door hun onschuld en evenzeer voortdurend gecharmeerd te blijven door hun prille tienergeluk.

Fucking Ämål gaat niks uit de weg, maar de accenten liggen hier duidelijk meer op de liefde tussen twee mensen dan op de liefde tussen twee meisjes. Het godvergeten Ämål uit de titel van de film werkt ook meer als een excuus om het verhaal nu en dan in een bepaalde richting te duwen dan dat het echt een hoofdrol toebedeeld krijgt.

Visueel oogt deze sympathieke tienerfilm ook heel fris. Moodyson geeft de prent een ietwat korrelige tint mee, zodat de film net dat ietsje extra krijgt en profiteert van het documentaire karakter dat de wat zwaardere korrel met zich meebrengt. Het ziet er ook gewoon goed uit. Niet dat het nodig is om deze film te ondersteunen met technische hoogstandjes - wat ook niet het geval is -, maar de sobere visuele stijl die consequent gehanteerd wordt, draagt in het bijzonder bij tot het slagen van deze gewoon echt mooie film.

In al zijn eenvoud en onschuld is Fucking Ämål een film geworden die iedereen aanspreekt; bijna een sprookje, maar dan zonder schurken en gelukkig ook zonder echt moraal van het verhaal. Fucking Ämål won vorig jaar de prijs van de studentenjury op het Filmfestival van Gent. Geheel terecht.