SOUTH PARK

Voor diegenen die nog geen kennis namen van het fenomeen, een toelichting: South Park is de fictieve naam van een Amerikaans provincialistisch bergdorpje. De populatie loopt er los van David Lynch-achtige karakters. Zo zijn er bijvoorbeeld Chef (stem door Isaac Heyes), een oversexte neger die geregeld sexy tunes ten beste geeft en ook de resto van onder andere salty chocolate balls voorziet; Mr. Garrison, een onderwijzer die conversaties houdt met zijn onafscheidelijke stok Mr. Hat; Jezus, tv-show guru en Principal Victoria, bewaakster van de goede zeden die ook wel voor een potje sm te vinden is. De hoofdrollen worden vertolkt door Cartman, Kyle, Kennie en Stan, vuilbekkende en eigenwijze pubers wiens humor bestaat uit het ridiculiseren van leeftijdsgenoten en de brave medemens.

Met South Park is de ondertitel Bigger, Longer And Uncut alvast voor één keer geen loze belofte. Fans van de serie worden op hun wenken bediend met een spervuur van f- en s-woorden en er is zelfs een sprekende clitoris die wijze raad geeft. De onafscheidelijke vier slagen er in om na het omkopen van een dronkelap tickets te bemachigen voor een Terence and Philip-bioscoopprent. Terence en Philip zijn zowat de exponenten van onderbroekenlol en schuine taal en worden hierdoor al vlug de nageaapte antihelden van de South Park-pubers. Wanneer de goegemeenschap het niet langer neemt dat hun kroost een nieuw testament navolgen, worden Terence en Philip gevangen genomen met als vonnis executie tijdens een spetterende volksshow. Het Canadese thuisland van de nieuwe jongereniconen beschouwt dit als een provocatie en al vlug wordt de oorlog verklaard aan de behoudsgezinde Amerikanen. De kids zelf, uiteraard wijzer dan alle serieuze volwassenen, richten La Resistance op wat erger moet voorkomen.

Het scenario is door de makers duidelijk uitgekozen om een boompje op te zetten over de lange termijn gevolgen van censuur. Gelukkig gebeurt deze opgeheven wijsvinger met zoveel zelfironie en is het flinterdun verhaaltje gelardeerd met wervelende muzikale scènes en bij tijde hilarische dialogen, dat we zonder meer over een lekkernij voor South Park-adepten kunnen spreken, dat we zelfs de zoveelste merchandisingpop een bescheiden plaats op het bureau willen geven.

South Park is zeker geen hoogvlieger qua animatie en de maatschappijkritische inhoud is als concept duidelijk aan The Simpsons ontleend. Als u nu nog de blasfemie en tot vervelens toe herhaalde vierletterwoorden voor lief wilt nemen, dan ontwaart u in South Park The Movie misschien ook een geslaagde heruitvinding van het begrip musical en de moraal van het verhaal dat een vloekende puber per definitie geen slecht mens is.