HOLY SMOKE

In Holy Smoke speelt Winslet de rol van Ruth, een Australische die op haar trip naar Indië in de ban raakt van een goeroe, Baba. Ze droomt er zelfs van om met hem te trouwen, tot groot ongenoegen van haar ouders. Met een simpele list weten ze haar naar Australië terug te lokken, waar een Amerikaanse sektespecialist haar staat op te wachten. PJ Waters (Harvey Keitel) verdient zijn brood met het de-programmeren van sekteleden in een intensief drie-daags programma. In een verlaten hut, midden in de Australische leegte, gaat hij de strijd aan met Ruths karakter.

Jane Campion wist ons jaren geleden te bekoren met het schitterende The Piano, al kon ze onze bewondering niet verlengen met A Portrait of a Lady. En nu heeft ze alle krediet opgebruikt, want tijdens Holy Smoke val je van de ene verwondering/ergernis in de andere. Holy Smoke is immers verre van evenwichtig. Terwijl de Australische familie van Ruth op een niet grappige komische manier wordt afgeschilderd als een troep morons probeert Campion ons te verleiden in de strijd tussen Winslet en Keitel.

Jammer genoeg is ook die strijd totaal ongeloofwaardig. Keitel, zogezegd de grootste specialist in het de-programmeren van sekteleden, verliest in amper 48 uur volledig de pedalen, terwijl zijn hormonen op hol slaan. Het publiek wordt geacht te geloven dat Ruth hem zover kan krijgen dat hij in een rode jurk, en met lippenstif, door de woestijn slentert om zijn nieuwe vlam te hof te maken. En dan hebben we al de beruchte en blijkbaar verplichte naaktscène van Kate Winslet achter de rug. Daar verleidt ze Keitel door naakt om hem af te stappen terwijl ze urineert. Geloof het of niet. Sensueel is iets anders.

Campion en haar aanhangers zullen ongetwijfeld schermen met de stelling dat de film enkel begrepen kan worden door vrouwen. Mannen zijn ongetwijfeld even dom en manipuleerbaar als Keitels PJ Waters. Een heel goedkoop argument natuurlijk.

Kate Winslet acteert helemaal niet slecht (dat zou er nog aan ontbreken), maar uiteindelijk zit je enkel met stijgend ongeloof te staren naar wat de gezusters Campion hebben neergeschreven. En wanneer Keitel aan zijn verkleedpartij begint, slaat dat ongeloof om in schaamte. Misschien is de ironie ons ontgaan, en misschien moeten we ons ook schamen voor Keitel, maar de aftiteling is nog maar zelden zo'n welgekomen kunstwerk geweest.

Wie zich toch niet kan inhouden moet wel letten op het schaap in de huiskamer van Ruths familie. Het is het enige wat we grappig vonden in de film. En eerlijk gezegd weten we niet of het wel zo bedoeld was.