THE TALENTED MR. RIPLEY

Overleven films soms door hun oneliners, dan overleven schrijvers soms bij gratie van films naar hun werk. Patricia Highsmiths carrière werd een halve eeuw geleden op die manier gelanceerd door ene Alfred Hitchcock, die haar eerste roman Strangers on a Train meteen verfilmde en wereldberoemd maakte. In 1956 maakte Rene Clement Plein Soleil van haar The Talented Mr. Ripley. Tom Ripley werd Highsmiths meest beroemde personage, dat Wim Wenders in 1977 tot The American Friend inspireerde. Ripley maakte zijn opwachting in vijf boeken, waaronder Ripley Under Ground, Ripley's Game en Ripley Under Water. Dat laatste boek schreef Highsmith in 1991, vier jaar voor haar eenzame dood in Locarno in Zwitserland. Ripley Under Ground wordt eind dit jaar trouwens nog in de zalen verwacht als Mayhem.

The Talented Mr. Ripley speelt op het einde van de jaren vijftig. Tom Ripley (Matt Damon) knoopt de eindjes aan elkaar als pianostemmer en wc-man, tot het toeval zijn leven verandert. De steenrijke scheepsmagnaat Herbert Greenleaf denkt dat Tom vroeger gestudeerd heeft met zijn zoon Dickie (Jude Law), een playboy die tegenwoordig in Italië de bloemetjes buiten zet. Hij biedt Tom één miljoen dollar als hij Dickie kan overhalen om terug naar de States te komen. Tom dus naar Rome, waar hij al snel met Dickie en diens vriendin Marge Sherwood (Gwyneth Paltrow) kennismaakt. Tom onthult meteen de reden van zijn komst, maar kan Dickie niet overtuigen. In tegendeel: het leven in Italië bevalt hem zo goed, dat hij besluit om zelf te blijven. Er ontstaat een vreemde (homo-erotische) driehoeksrelatie tussen Dickie, Tom en Marge. Tom blijkt een man met talent, een talent dat hij aanwendt om Dickies leven tot het zijne te maken. Succes en afgunst wordt een obsessie voor hem, tot hij besluit om Dickies leven over te nemen. Kruiselings doorheen de film (maar niet het boek) loopt ook het verhaal van Meredith Logue (Cate Blanchett), een rijk meisje dat door Europa reist en van het eerste moment denkt dat Tom Dickie is.

Amerika hield en houdt van Ripley. Criticasters lieten de wierrookvaten in grote cirkels in het rond zwaaien en de Academy beloonde de prent met vijf nominaties, eentje voor beste mannelijke bijrol (Law) en beste aangepast screenplay incluis. The Talented Mr. Ripley heet een subtiele en intelligente thriller te zijn, met een luxe-cast die de pannen van het dak speelt. Niet voor ons. Zonder het boek gelezen te hebben, is Ripley een saaie en oninteressante film, die even narcistisch is als het titelpersonage zelf. De premisse is onaangenaam en vreemd en geeft de prent een ongemakkelijke en bijna onuitstaanbare ondertoon mee. De prestatie van Matt Damon als de gladde en mooie leugenaar en moordenaar, draagt daar alleen maar toe bij. Bovendien lijkt de film met zijn 129 minuten een eeuwigheid te duren. Maar snelheid is dan ook nooit het grootste talent van regisseur Anthony Minghella (The English Patient) geweest. We kruisen onze vingers dat de oscar voor beste aangepast scenario straks naar die andere marathonfilm mag gaan. Frank Darabont heeft het tien keer meer verdiend. Believe it or not.